Zwierzęta

Medyanka trująca czy nie? Medyanka zwyczajna: opis, siedlisko

Ludzie, którzy pojadą do Europy, do jakiegokolwiek kurortu na Morzu Śródziemnym wiosną lub latem, na pewno będą mieli miedzianą główkę. Czy ten piękny wąż jest trujący, czy nie? To pytanie powinno przede wszystkim zainteresować podróżnych. A odpowiedź na to pytanie będzie niejednoznaczna. Faktem jest, że Copperhead należy do rodziny Horobitów, dlatego ściska swoją zdobycz, a następnie połyka. Ale dlaczego to jej zęby?

Wydawałoby się, że jeśli dany wąż ma zęby, to pytanie, czy jest ono trujące czy nie, nie występuje samoistnie. Są kły, co oznacza, że ​​może ugryźć. Jednak to stwierdzenie nie będzie prawdziwe do końca. Zęby gadów znajdują się głęboko w jamie ustnej, używa się ich tylko w przypadku, gdy polowanie kończy się po złapaniu dużej ofiary. Ze względu na mały rozmiar nie będzie w stanie samodzielnie udusić złapanego zwierzęcia. Wtedy będzie musiała sparaliżować go swoją trucizną, a dopiero potem będzie mogła go spokojnie zjeść.

We wszystkich innych przypadkach dżdżownice żywią się jaszczurkami. Stanowią one główny racjonalny pokarm, ponieważ są raczej małymi zwierzętami, na których nie muszą tracić swojej trucizny. Czasami, gdy dany wąż nie złapie jaszczurki, zaczyna polowanie na małe gryzonie. Należy zauważyć, że te gady mogą czasami jeść siebie nawzajem. Ale to rzadko się zdarza. Może się to zdarzyć, gdy klatka nie może znaleźć innej ofiary. W każdym razie kanibalizm tego węża sprawia, że ​​poważnie zastanawiasz się, czy jest on rzeczywiście bezpieczny dla ludzi.

Jednak kwestia, czy spadek spadziowy jest trujący, czy nie, pozostaje otwarta. Faktem jest, że na świecie jest wiele zwierząt i owadów, których trucizna jest bezpieczna dla ludzi. Może powodować różnego rodzaju niedogodności, ale nie zabije. Ale są ludzie, którzy mają poważną reakcję alergiczną na pewne trucizny. Na przykład jedna osoba będzie w stanie przetrwać ukąszenie żmii, ale umrze, jeśli zostanie ukąszona przez normalną pszczołę. To jest odpowiedź na pytanie, czy spadziówka jest trująca, czy nie leży w indywidualnych cechach ludzkiego ciała. Niektórzy nawet nie zauważą, jak ten wąż ich ukąsi, inni przeżyją kilka tygodni ostrej gorączki, a jeszcze inni mogą nawet umrzeć. W każdym razie nie ma potrzeby sprawdzania, czy wąż jest trujący, czy nie. Przecież nikt nie wie, do końca, jak jej ukąszenie się zmieni.

Medyankę można łatwo rozpoznać po jej wyglądzie. Ma miedziany odcień, dlatego ma swoją nazwę. Należy zauważyć, że jego charakterystyczną cechą jest czarny pasek na wysokości oczu, to ona odróżnia go od podobnych węży. Ale czy spojrzysz w oczy małego pełzającego przedstawiciela łuskowatej drużyny, gdy go spotkasz? Może się również zdarzyć, że przed tobą bardziej niebezpieczny gad, którego ukąszenie będzie miało poważne konsekwencje.

Tak więc odpowiedź na pytanie, czy bednarka jest trująca, jest w większości przypadków negatywna. Warto jednak ubezpieczyć i unikać tego węża, ponieważ to ty możesz być osobą z wyraźną reakcją alergiczną na jej ukąszenie.

Wąż otoczony kilkoma przesądami

Od dawna powszechnym w Rosji było jedno przekonanie: jeśli człowiek został ugryziony przez węża o miedzianym odcieniu, to na pewno umrze przed zachodem słońca. Jedynym wyjściem było odcięcie ukąszonej kończyny lub wycięcie części ciała w pobliżu rany. A ludzie naprawdę w to wierzyli.

Również w niektórych regionach wierzono, że gliniarze są posłańcami złych czarowników. Po wejściu na dziedziniec posłali klątwę na właścicieli domu i ich bydło. A jeśli spróbujesz ich odepchnąć, ugryzą kogoś, po czym zachoruje lub umrze.

Nic dziwnego, że po tym wielu ludzi interesuje się prawdziwymi informacjami na temat tego węża. Zwłaszcza o tym, jak niebezpieczny jest człowiek na klatkę: trujący czy nie? A jeśli tak, to jak uciec przed jej ugryzieniem? Ale załatwmy wszystko.

Siedliska miedziaków

Ten gad można znaleźć w prawie każdym zakątku globu. Ale jednocześnie tylko niektóre rodzaje miedziaków są znane nauce. W szczególności tylko trzy z nich są dobrze zbadane, mieszkają w Europie, Azji Południowej i północno-zachodniej Afryce. Chociaż ostatnio doniesiono, że naukowcy odkryli jeszcze kilku przedstawicieli tego gatunku, ale niestety, nic o nich jeszcze nie wiadomo.

Jeśli mówimy o Federacji Rosyjskiej, to na jej terytorium żyje pasożyt. Możesz ją spotkać w prawie wszystkich regionach, zaczynając od części europejskiej, a skończywszy na zachodniej Syberii. Jest to najczęstszy typ węży danych, dlatego uważamy go za bardziej uważny.

Jak wygląda miedź?

Pierwszą rzeczą, która rzuca się w oczy jest jej kolor, ponieważ nie bez powodu nazywała ją Copperhead. Opis jego odcieni można rozpocząć od jasnoszarej i wykończonej ciemnobrązowymi kolorami. Charakterystyczną cechą jest to, że łuski w pobliżu głowy węża i na jego brzuchu lśnią miedzianymi odcieniami. Jednak tylko mężczyźni mogą mieć czerwonawy kolor skóry, natomiast kobiety mają ciemniejszy kolor.

Chociaż najczęściej mają monotonny kolor, zdarza się, że linie pigmentu czarnych lub brązowych plamek przechodzą przez całe ciało węża. Często są cztery takie wzdłużne linie u węża, chociaż są wyjątki. Również ciemna część bedna pokryta jest ciemnymi plamami. Małe węże mają jaśniejszy kolor, więc są znacznie łatwiejsze do zauważenia i sklasyfikowania.

Medyanka zwyczajna rzadko rośnie dłużej niż 70 cm, ale jednocześnie ma rozwiniętą muskulaturę, która rekompensuje jej niewielkie rozmiary. Inną charakterystyczną cechą medioli jest to, że jej głowa prawie urosła razem z ciałem. Dlatego nie można zobaczyć wyraźnego podziału między nimi, w przeciwieństwie do węży lub żmij.

Oczy miedziaka są czasem czerwone. To daje im mistyczną aurę i najwyraźniej z tego powodu przypisywali związek z czarodziejami.

Siedlisko i wygląd

Przedstawiciele tych gadów należą do gatunków nie jadowitych węży, rodzaju miedziaków (rodzina prymitywów). W rodzaju miedziaków są trzy rodzaje.

  • w północno-zachodniej Afryce
  • południowe Indie
  • w Europie.

Od innych węży, mieszkających w Europie, bednarz wyróżnia się okrągłymi źrenicami z ciemnym paskiem biegnącym przez całe oko. Czasami oczy miedziaków są czerwone. Nazwa węża wynikała z jego koloru.

Medyanki żyjące w rosyjskich lasach są powszechnego typu. Ich zęby są trujące, ale usta są tak małe, że nie mogą gryźć człowieka, a nawet w przypadku ukąszenia nie ma śmiertelnego zagrożenia dla osoby.

Zdjęcie i opis węża

Jak wygląda wąż? Kolor Copperface zależy od środowiska - zmienia się od jasnoszarego do prawie czarnego. Brzuch węża jest miedziany, grzbiet może być od szarego lub żółtawo brązowego do brązowawo czerwonego miedzi. Medyanki z dominującym szarym kolorem występują głównie w regionach południowych. Kiedy wąż rzuca, jego kolor staje się ciemniejszy niż zwykle - szary kolor może zmienić się na ciemnobrązowy, a nawet czarny.

Wyraźny kolor miedzi - u samców samice są zwykle szare. U młodych węży kolor jest zawsze jaśniejszy, blady z wiekiem, więc bardzo łatwo jest zidentyfikować młodego węża.

Zwykle kolor miedziaków jest monotonna. Ale są też okazy z wzorzystym wzorem - z podłużnymi liniami na całym ciele. W tym przypadku górna część ciała jest ozdobiona na bokach 2-4 rzędami owalnych pionowych plam - od jasnobrązowego do czarnego. Czasami są słabo wyrażone (prawie niedostrzegalne), ale węże są wyraźnie widoczne na szyi, czasami są rozświetlone na całym ciele, łączą się w paski, a z tyłu głowy są dwa ciemne punkty łączące się ze sobą. Z tyłu może być ornament, który tworzy plamki w kształcie rombu lub sześciokąta, co sprawia, że ​​bednisko wygląda jak miniaturowa żmija.

W przyrodzie, szkodniki osiągają maksymalną długość zaledwie 70 cm, ale małe rozmiary są kompensowane przez rozwinięte mięśnie. Charakterystyczną cechą tego węża jest jego głowa, która prawie całkowicie łączy się z ciałem.

Siedliska i nawyki

Copperbugs występują zwykle w lasach liściastych, ale czasami występują w lasach sosnowych i świerkowych. Wąż preferuje lasy liściaste, ponieważ łatwiej jest im zdobyć pożywienie - ofiara ukryta jest w obfitości listowia w obfitości. Rzadko zdarza się zobaczyć pnącza na łące lub stepie - otwarta przestrzeń pozwala naturalnym wrogom węża uczynić z nich ofiarę. Gniazda miedziane są jednak rozmieszczone w pobliżu otwartych miejsc - w pobliżu polan, w pobliżu niewielkich polan.

Podobnie jak wiele gadów, coopers uwielbiają wygrzewać się w słońcu. Są aktywne w ciągu dnia, rzadko polują w nocy. W ciemnej, chłodnej porze dnia te węże ukrywają się w swoich schronach.

Snake Copperhead zwyczajny z natury - samotnik. Czasami może nawet rzucić się na swojego krewnego - jeśli jej sąsiad jest niepożądany. Wróg czeka na gwałtowny atak (ukąszenia), czasami dochodzi do kanibalizmu. Dlatego prawie niemożliwe jest spotkanie dwóch osób na jednym małym obszarze. Węże te komunikują się wyłącznie w okresie godowym, a po ich krzyżowaniu pełzają w różnych kierunkach i już nie występują.

Medyanki są bardzo przywiązani do swoich gniazd, mogą żyć w jednym "domu" przez całe życie. Wąż, który atakuje mieszkanie, natychmiast atakuje, dlatego nie zaleca się zaglądania do jego dziury lub trzymania tam kija.

Medyanki potrafią doskonale pływać, ale niechętnie. Wąż schodzi do wody tylko w nagłych wypadkach i nigdy nie wybiera wilgotnych miejsc do życia.

U ludzi, w rękach dzikich osobników zachowują się bardzo agresywnie, mogą ugryźć w krew. Właśnie z takiego zachowania tych gadów powstało pytanie - czy jest to wąż jak wąż trujący czy nie dla ludzi, i jak niebezpieczne jest to stworzenie? W rzeczywistości wąż zachowuje się w podobny sposób, jak strach, a kiedy jest trzymany w niewoli, po pewnym czasie przyzwyczaja się do swojego terrarium, staje się lojalny wobec właściciela i może wziąć jedzenie z ludzkich rąk.

Co spożywają Copperheada

W naturalnych warunkach głównym pożywieniem tych węży są jaszczurki z rodziny Veretenitse - są rześkie, nie mają nóg, a ciało jest serpentynem, dieta medyany składa się z prawie 60% z nich. Około 5% diety stanowią przedstawiciele małych kręgowców.

Medyanka może jeść:

  • mysz,
  • żaba
  • pisklęta małych ptaków (cycki, wróbel, itp.).
  • Jedzą miedziaki i owady.

Czasami te węże mają kanibalizm.

Miedźki są raczej powolne - jeśli potencjalne ofiary wykryły węża, mogą łatwo się ukryć. Dlatego Copperhead poluje, chowając się w opadłych liściach, wysokiej trawie, czekając, aż ofiara podejdzie bliżej. Po tym jak "jedzenie" znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie, wąż wpada na niego, a dzięki rozwiniętym mięśniom łatwo go trzyma, owijając wokół jego ciała. Uchwyt jest tak mocny, że złapany jaszczur lub mysz nie może się nawet poruszyć. Jak tylko zdobycz zostanie złapana, gad zaczyna jeść powoli.

Hodowla

Copperheads są aktywne przez około pół roku - od marca do sierpnia. W tym okresie opuszczają potomstwo, a zimę spędzają już we wrześniu i październiku. Okres godowy tych węży to wiosna. Ale krycia zdarzają się w miesiącach jesiennych - wtedy zbiorcze zbiorniki żeńskich sklepowych plemników do hibernacji, a same młode wciąż pojawiają się tylko w lecie.

W procesie kojarzenia mężczyzna trzyma kobietę za szyję ze szczękami i zakrętami wokół tułowia. Pod koniec nawożenia węże opuszczają się nawzajem. W potomstwie jednej samicy znajduje się do 15 jaj.

Węże rodzą się w skorupkach jaj - gotowych osobach zdolnych do życia, ponieważ Cooper przenosi jaja do końca embrionalnego procesu rozwoju. Natychmiast przebijają skorupę i natychmiast rozpoczynają samodzielne życie. Długość ciała węża, który właśnie się pojawił to aż 12-17 cm, a niemowlęta najczęściej żywią się owadami, rzadziej bardzo małymi jaszczurkami.

Dojrzałość płciowa w glinach występuje w trzecim roku życia.

Długość życia

W warunkach naturalnych wąż (Copperhead) może żyć od 12 do 15 lat, ale w rzeczywistości średni wiek tych węży w środowisku naturalnym nie przekracza 10 lat, ponieważ liczba niebezpieczeństw i wrogów jest duża. A w domu, przy odpowiedniej opiece, wąż będzie żył maksymalnym czasem dozwolonym przez naturę.

Trujące lub nie zwykłe pastylki z wężem

Mimo dość groźnego wyglądu, agresywnego usposobienia i niesamowitych czerwonych oczu, nie stanowią zagrożenia dla ludzkiego życia. Nawet jeśli ten wąż przebije skórę do krwi, ukąszenie nie jest jadowite, a na miejscu ugryzienia będzie tylko pieczenie. Dyskomfort przyniesie tylko ranę, która powinna się wyleczyć, i psychologiczny moment - strach. Węże te mają gruczoły produkujące truciznę, ale ilość trucizny jest tak mała, że ​​nie ma ona żadnego wpływu na ludzi. Trucizna miedziaków jest śmiertelna tylko dla jaszczurek, małych ptaków i gryzoni, innych podobnych żywych stworzeń.

Odpowiedź na pytanie - snakefish lub jaszczurka - daje naukę. Naukowcy odnoszą to zwierzę z klasy gadów do podrzędu węży.

Medyanka zwyczajem w Czerwonej Księdze ma swoje miejsce - w niektórych krajach europejskich (w tym na Białorusi i Ukrainie) jest chroniona, prawo zabrania chwytania i niszczenia tych węży. Ale nie jest ona wymieniona w Czerwonej Księdze Rosji, ale jest chroniona przez regionalne czerwone księgi: Copperhead, pod państwowym bezpieczeństwem 23 regionów Federacji Rosyjskiej, Baszkirii, Mordowii, Czuwasji, Udmurtii, Kałmucji i Tatarstanie. W regionach Vladimir i Penza, wąż jest zawarty w dodatkach do lokalnych Czerwonych Książek.

I o innym przedstawicielu świata węży - wężu żółtego brzucha, który tutaj czytamy.

Styl życia i nawyki

Czas porozmawiać o tym, gdzie znajduje się mediacja. Jakie krainy wolisz? I jaki jest ich temperament? W końcu jedyny sposób, aby zrozumieć, gdzie można spotkać tego gada i jak będzie się zachowywać w tym samym czasie.

Tak więc Copperhead preferuje lasy liściaste, chociaż nie oznacza to, że nie można go znaleźć w lesie sosnowym. Po prostu w takim miejscu o wiele łatwiej jest znaleźć ofiarę ukrywając się w liściach, które spadły z drzew. Ale użytki zielone nie lubią łąk i stepów, ponieważ żyją tam ich naturalni wrogowie.

Ale jednocześnie buduje gniazdo w pobliżu otwartych przestrzeni, takich jak polany lub małe polany. Jak każdy wąż, Copperhead uwielbia słońce, więc w ciągu dnia często wygrzewa się na słońcu. Nawiasem mówiąc, poluje również w świetle słońca, a od czasu do czasu pełza w nocy.

Z natury gliniarze są samotni, a czasami mogą nawet zaatakować swoich krewnych. Z tego powodu rzadko widzisz dwa węże w tym samym obszarze. Co więcej, Copperpipe jest mocno przywiązany do swojego gniazda i może tam żyć przez całe życie. A niedbali sąsiedzi, wkraczający w jej "przestrzeń życiową", natychmiast atakuje. Dlatego nie powinieneś zaglądać w jej dziurę, nie mówiąc już o tym, żebyś wybrał kij.

Co jedzą miedziaki?

Dieta tych węży nie jest zbyt duża, ponieważ ich wielkość nie pozwala na polowanie na dużą zwierzynę. Dlatego małe gryzonie i owady są często ofiarami miedziaków. Ulubioną delikatnością tych węży są jaszczurki, szczególnie te, które nie rosną w dużych rozmiarach.

Jak polować na wężową klacz? Co jest niebezpieczne dla mieszkańców lasu? Powinniśmy zacząć od tego, że ten wąż jest bardzo wolny, a zatem, jeśli ofiara to zauważy, może z niego łatwo uciec. Dlatego gliniarze woleli zasadzkę, chowanie się w liściach lub trawie, dopóki nie dotrze do nich "jedzenie".

A gdy gra osiągnie pożądany dystans, Miednica atakuje ją. Dzięki swojej muskulaturze łatwo chwyta ofiarę, owijając jej ciało jak boa. Uchwyt jest tak mocny, że mysz lub jaszczurka nie jest w stanie się nawet poruszyć. Po tym, fishworm zaczyna powoli jeść swoją zdobycz.

Według naukowców ten wąż ma dobry apetyt, co oznacza, że ​​może polować godzinami. Zdarzały się przypadki, gdy w żołądku martwych osobników znaleźli trzy lub nawet cztery jaszczurki. Nawet tak daleko, że wąż połknął ofiarę na 30 cm, i to pomimo faktu, że jego własna długość nie przekraczała 50 cm.

Okres godowy

Medyanki są skupione tylko w okresie godowym. I że po zakończeniu procesu poczęcia mężczyzna opuszcza swojego towarzysza na zawsze.

W jednym wylęgu Copperhead może wyprodukować do 12 dzieci. Węże rodzą się żywe, ale są w jajku. Co ciekawe, po wylęgu piskląt natychmiast opuszczają gniazdo. Nawet w tak młodym wieku potrafią wytrzymać i wiedzą, jak prawidłowo polować.

Medyanka: trująca czy nie?

Tak więc musisz od razu powiedzieć: te węże nadal mają trujące gruczoły. Tutaj używają ich bardzo rzadko. Często zdarza się to w przypadkach, gdy wąż złapał silną zdobycz lub musi chronić swoje życie.

Ukąszenie dżdżownicy jest śmiertelne tylko dla małych zwierząt, szczególnie z zimną krwią. Bardzo często musi używać trucizny na jaszczurkach, ponieważ mogą źle zepsuć nastrój węża. Бывает, чт в схватке за свою жизнь ящерица может откусить часть медянки, что впоследствии может сказаться на ее здоровье.

Опасность для человека

Теперь давайте разберемся в том, какую опасность представляет для человека медянка. Ядовитая или нет она для него? И что будет, если эта змея все же укусит случайного прохожего?

Итак, человек может не бояться за свою жизнь, так как яд медянки довольно слабый. Ponadto jego gruczoły nie są w stanie wytwarzać go w dużych ilościach, co oznacza, że ​​nie ma się czego bać. Tak, a zęby węża są głęboko w jamie ustnej i dość trudno jest jej ugryźć osobę. Czy to ona będzie miała okazję zaatakować rękę.

Ale nawet tak, osoba jest o wiele bardziej prawdopodobne, że umrze z ukąszenia pszczoły niż z trucizny bednarza. Co prawda, dyskomfort nadal będzie występował, szczególnie jeśli rana nie zostanie wyleczona natychmiast po ataku.

Skąd pochodzą pogłoski o jadu bednarskim?

Teraz, gdy już wiadomo wszystko o miedziakach, jedno pozostaje pewne: skąd się wzięły te plotki o jej truciźnie? W rzeczywistości wszystko jest bardzo proste - winę ponosi ludzka ignorancja.

Wszakże w naturze są węże, które są podobne do miedziaków, ale bardzo jadowite. Na przykład w Rosji tacy przedstawiciele to vipery. Według zewnętrznych znaków, raczej trudno odróżnić je od miedziaków, zwłaszcza jeśli dana osoba nie jest zbyt zaznajomiona ze światem gadów. Dlatego zanim ludzie uznali je za jednego rodzaju węża.

Pod tym względem gliniarze byli prześladowani i próbowali zabić na pierwszym spotkaniu. Chociaż aby odróżnić je od żmii, wystarczy spojrzeć na głowę. W hiperłączu prawie dołączył do ciała, podczas gdy w "siostrze" przednia część przypomina punkt włóczni. Dlatego osoba dobrze znająca się bez problemu będzie wiedziała, kto powinien się bać, a kto jest dla niego nieszkodliwy.

Wygląd

Kolor miedziany wyraźnie wynika z tytułu. Zmieniając kolor od jasnoszarego do prawie czarnego, w przeważającej części, kolor peppei jest miedziany na brzuchu i czerwonawy na grzbiecie. Uważa się, że gryzonie żyją głównie w regionach południowych. Zaobserwowano również, że w okresie linienia bednarz staje się ciemniejszy niż jego zwykły kolor i może zmienić kolor z szarego na ciemnobrązowy, a nawet czarny.

To jest interesujące! Oczy Copperheada mają często kolor czerwony, a ogon jest 4 razy mniejszy od ciała.

Miedź samce różnią się kolorem od samic. Ich odcienie są czerwonawe, natomiast kobiety mają brązowawe odcienie. Również przez intensywność dźwięku można określić wiek mediola. Młode węże są zawsze jaśniejsze. Jeśli jest rysunek, to jest większy kontrast i bardziej zauważalny. Jeśli chodzi o obraz na ogólnym tle, nie jest to obowiązkowy znak wspólnego pasożyta. U niektórych osób ciało ma brązowe i czarne plamki i linie, w niektórych nie, lub plamy te są tak słabo wyrażone, że są prawie nie do odróżnienia.

Jest 5 charakterystycznych cech gryny. Są to charakterystyczne cechy żmiji, z którymi Cooper jest często zdezorientowany z powodu podobieństwa w wielkości i kolorze.

Płaska głowa prawie zlewa się z ciałem.

  • Żmija ma wyraźną linię między głową a ciałem.

Głowa jest pokryta dużymi tarczami.

Łagodne, o błyszczących, miedzianych odcieniach.

  • Na żmii skala jest karbowana.

Uczeń bednarza jest okrągły.

  • Żmija ma pionową źrenicę.

Copperhead nie ma jadowitych zębów.

Styl życia, zachowanie

Medyanka ciepło kochająca. Ona wybiera otwarte polany i polany na gniazda, a pewnego dnia uwielbia chłonąć słońce. Z tego samego powodu ten wąż jest aktywny w ciągu dnia i rzadko udaje się na nocne polowanie, woląc pozostać w swoim schronie, gdy jest ciemno i zimno.

Medyanka przywiązana do swoich gniazd. I nie spieszy się, aby zmienić habitat - wybraną szczelinę w skale między kamieniami, starą dziurę gryzoni, pustkę pod korą zwalonego drzewa. Wybierając przytulne miejsce, ten wąż będzie mu wierny przez całe życie, jeśli ktoś nie zniszczy jej domu.

Medyanka - samotnik. Ona nie potrzebuje towarzystwa. Co więcej, ten wąż ochroni swój spisek przed krewnym. Jeśli to konieczne, weź gwałtowny atak na niepożądanego sąsiada, ugryź go i zjedz. Dlatego na jednym małym obszarze nie spotyka się dwóch miedziaków. Jedynym okresem, w którym węże te wchodzą w łączność, jest krycie. Ale po stosunku, ścieżki partnerów rozchodzą się na zawsze.


Medianka dobrze pływa, ale nie lubię tego robić. W razie potrzeby bardzo niechętnie stykają się z wodą. Nigdy nie siedź w mokrych miejscach.

Medyanki powoli. Z tego powodu mają specjalną taktykę myśliwską. Nie ścigają się w grze, ale wolą ją oglądać, pozostając nieruchomo w zasadzce przez długi czas. Kiedy nadejdzie właściwy moment, wąż rzuca się w kierunku ofiary i chwyta ją. Mocna muskulatura pozwala medyance, trzymając ofiarę z żelaznym uchwytem, ​​skręca ją tak mocno, że staje się całkowicie nieruchliwa. Te silne uściski nie są konieczne do uduszenia ofiary. Medyanka może trzymać go mocno, aby wygodniej było go połknąć w całości.

Copperhead ma charakterystyczną taktykę obronną.. W przypadku, gdy ofiara jest samym miodem, stosuje taktykę obronną: zapada się w ciasną plątaninę, w środku której chowa głowę. Od czasu do czasu wyrywa głowę z piłki i wykonuje rzut w kierunku wroga.

W rękach mężczyzny dzikie coypus nie będzie zachowywał się cicho, ale spróbuje ugryźć. Jest w stanie ugryźć skórę w krew. Możliwe, że takie nieprzyjazne zachowanie przypisuje się rozgłosowi węża - jadowitemu i niebezpiecznemu. W rzeczywistości zachowuje się w ten sposób, ponieważ jest bardzo przestraszona. Dowodem na to jest zachowanie kozy w niewoli. Z czasem ten wąż przyzwyczaja się do terrarium, a nawet zaczyna brać jedzenie z rąk właściciela.

Czy Copperhead jest trujący?

W Rosji panowało przekonanie, że ukąszenie węża z miedzianymi łuskami skazałoby człowieka na pewną śmierć. Według popularnej plotki, śmierć z pewnością musiałaby przyjść o zachodzie słońca i uratować ofiarę jadowitego ugryzienia, rzekomo, tylko skrajne środki - odcięte ramię / nogę lub kawałek rzeźbiony w miejscu ukąszenia. Naukowcy chłodzą gorące przesądne głowy: Cooper dla osoby nie jest niebezpieczny. I w ogóle należy do rodziny przestarzałych.

Medyanka nie stanowi śmiertelnego zagrożenia dla ludzi. A jego ugryzienie, nawet przed krwią, nie doprowadzi do utraty życia, tylko do płonącego i dyskomfortu, bardziej psychologicznego. Copperhead ma jadowite gruczoły, ale produkują zbyt mało trucizny, by zabić tak dużego drapieżnika jak człowiek. Ale dla zimnokrwistych braci i małych gryzoni jej trucizna jest śmiertelnym niebezpieczeństwem.

Habitat

Siedlisko pospolitego miedziorytu to rozległy, ale nie gęsto zaludniony las. Możesz ją spotkać wszędzie - w Europie, Azji, Afryce, ale będą to pojedyncze osoby. Co więcej, na północy, rzadszy jest ten wąż.

To jest interesujące! Medyanka jest znacznie rzadsza niż węże i żmije.

Granice zasięgu medioli najczęściej determinowane są przez czynnik temperaturowy i warunki klimatyczne. Miedziana rybka występuje w Europie we wszystkich krajach z wyjątkiem Irlandii, Północnej Skandynawii i wysp śródziemnomorskich. W Afryce znajduje się w zachodniej i północnej części kontynentu. W Azji - na południu.

Jeśli chodzi o Rosję, miedzioryt osiadł we wszystkich swoich południowych regionach. Na wschodzie dotarła na południowy zachód od Syberii, na północy - do regionów Tula, Samara, Kursk i Riazań. W rejonie Moskwy i Włodzimierza odnotowano pojedyncze znaleziska tego węża. Typowymi siedliskami Copperhead są lasy liściaste i iglaste. Ten wąż lubi lasy sosnowe, ale unika otwartych łąk i stepów. Tam jest niebezpieczna. Czasami rybi wkradają się w góry, wybierając zbocza pokryte krzakami.

Dieta wspólnego loacha

Rozmiar tego węża nie pozwala mu glam z dietą. W menu bocji nie ma zbyt wielu zmian. Ponad połowa to jaszczurki i małe węże. Na drugim miejscu są gryzonie - myszki, ryjówki. Pisklęta wróbla i wciąż nagie potomstwo gryzoni zamykają jedzenie "trzy".

To jest interesujące! Medyanki widziana w kanibalizmie.

Popularny miedziak wyróżnia się niezwykłym apetytem. Zdarzały się przypadki, gdy jednocześnie znaleziono trzy jaszczurki w jej żołądku.

Naturalni wrogowie

Podobieństwo do żmiji i imponująca taktyka obronna, w połączeniu ze śmierdzącymi odstraszającymi wydzielinami okolicznych gruczołów, w niczym nie pomagają widłonemu. Ma wielu śmiertelnych wrogów. Do głównych należą jeże, kuny, dziki, szczury i ptaki. Dopóki młode młode drzewka dorastają, nawet ptaki śpiewające i żaby trawiaste są dla nich przerażające.

Stan populacji i gatunku

Nieleczność populacji w habitacie wyjaśniona jest w dużej mierze przez podstawę racji żywnościowych - jaszczurek.. Ta żywność nie jest tak niezawodna jak gryzonie i żaby. Ogniwo łańcucha pokarmowego - jaszczurka miedziana jest bardzo trwałe. A zmniejszenie liczby jaszczurek od razu negatywnie wpływa na liczbę groszaków. Osoba, która zabiła klatkę podczas pierwszego spotkania, wnosi wkład, omyłkowo biorąc ją za żmiję.

Do tej pory niektóre kraje europejskie pilnują miedziaków, zabraniając ich chwytania i niszczenia. W Rosji cooper nie jest wymieniony w Czerwonej Księdze Federacji Rosyjskiej. Ale to w regionalnych czerwonych księgach 23 regionów Federacji Rosyjskiej, republik Baszkirii, Udmurtii, Czuwasji, Mordowii, Kałmucji, Tatarstanie. Widok znajduje się w załączniku do Czerwonych ksiąg regionów Władimir i Penza. Na Białorusi i Ukrainie Miedź jest wymieniona w Czerwonej Księdze.

Środowisko zwykłego Copperheada

Miedziana ryba żyje prawie w całej Europie, w Azji Mniejszej, w zachodnim Kazachstanie, w północnym Iranie i na Kaukazie. W naszym kraju przedstawiciele gatunku żyją w europejskiej części, docierając na wschód do zachodniej Syberii, a na północy - do jeziora Onega.

Siedliskiem wspólnego pasożyta są lasy. Żyją w lasach iglastych, liściastych i mieszanych. Węże te wolą krawędzie słońca, porośnięte łąkami i polanami. W obszarach otwartych, takich jak łąki i stepy, są rzadkie. W górach Copperheady zamieszkują zbocza pokryte krzakami. Czasami te węże znajdują się w strefach subalpejskich, na wysokości 3000 metrów.

W niektórych krajach gliny są chronione prawem.

Gęstość tych węży jest niewielka. Medyanka występuje rzadziej niż węże i żmije żyjące w tych samych obszarach. W wielu częściach zasięgu (głównie na północy) można znaleźć tylko kilka osób.

Miedziany styl życia

Z reguły węże te wolą ziemski styl życia, ale czasami wspinają się na gałęzie krzewów. Copperheady są ukryte w dziurach gryzoni, w pniach drzew, w szczelinach skalnych i między kamieniami. Miedziani nie lubią mokrych miejsc, niechętnie zanurzają się w wodzie, ale w razie potrzeby płyną całkiem nieźle.

Medyanki są miłosnymi stworzeniami, więc działają głównie w ciągu dnia. Ale czasami można je znaleźć o zmroku lub nawet w środku księżycowej nocy. Są niezwykle przywiązani do określonego środowiska, każdy mieszka na swoim małym obszarze, gdzie żyją od lat.

Medyanki są uważane za wrogów żmij i węży.

Medyanki mają charakterystyczną taktykę obronną. Kiedy wróg atakuje węża, zapada się w ciasną plątaninę, wewnątrz której pcha głowę. Jeśli ją dotkniesz w tej chwili, zwija się jeszcze bardziej. Z tej pozycji gwałtownie pędzi ku wrogowi. Jeśli weźmiesz w swoje ręce bednarza, będzie gryźć gwałtownie, podczas gdy może ugryźć skórę w krew. Prawdopodobnie z tego powodu wiele osób traktuje miedziaki jako negatywne.

Czasami gliny są uważane za bardziej toksyczny i niebezpieczny niż żmije. Czasami gliniarze, jak węże, strzelają do wroga z wydzielinami gruczołów podpolskich. Podobieństwo do vipera i taktyka defensywna nie zawsze pomagają w ucieczce mediacie. Naturalnymi wrogami tych węży są dziki, kuny, ptaki i szczury. Nowonarodzone gliny to niebezpieczne duże ptaki śpiewające i żaby.

W niewoli, nieprzyjazny charakter miedziaków stopniowo zostaje oswojony, az biegiem czasu zaczynają karmić się z rąk.

Co jemy wspólną medyankę?

Dieta zwykłego pasożyta składa się z różnych kręgowców żyjących w siedliskach tych węży. Ale wolą jaszczurki jakiegokolwiek rodzaju. Medyankas są raczej powolne, dlatego wolą polować nie na ofiary, ale na ofiary odpoczywające w swoich schronach. Więc czekają na ukryte wrzeciona. Często gliniarze czekali i czekali na ofiarę, gdy jaszczurka przemyka się obok, wąż pędzi na nią jak błyskawica. Wąż owija się wokół ofiary pierścieniami ciała, ale ona nie zawsze ją udławia, może po prostu trzymać ją w wygodnej pozycji do przełykania. Miedź jest lepiej rozwinięta niż żmije i węże. Przy pomocy swojego ciała mogą trzymać ofiarę za pomocą małych części ciała, na przykład stopy.

Małe jaszczurki mogą być trudne do pokonania przez duże jaszczurki, więc czasami dochodzi do prawdziwych walk, w których z reguły wygrywa wąż. Czasami jaszczurka w agonii śmierci chwyta węża swoimi szczękami tak bardzo, że wąż musi oderwać jaszczurkę od siebie samą własną skórą. Aby pokonać jaszczurki, larwy pomagają także ich ślinie, która dla zwierząt z zimną krwią jest niebezpieczna i trująca. Ślina węża wstrzykuje się do ciała ofiary podczas silnego ugryzienia.

Trucizna jest również niebezpieczna dla innych ofiar miedziaków - węży i ​​różnych węży. Kanibalizm medyanki okazuje. Te węże mają doskonały apetyt. Mogą połknąć duże worki o długości do 35 centymetrów, o długości własnego ciała 57 centymetrów, a jednocześnie kilka zwierząt jednocześnie - do 3 jaszczurek często znajduje się w żołądkach tych węży.

Podczas poszukiwania pożywienia, skradają się w dziury gryzoni i chętnie jedzą swoje potomstwo. Źródło miedzi pojawia się parami. Podczas krycia, samiec i wąski wąż trzymają swoją wybrankę szczękami, podczas gdy ona owija się wokół swojego ciała. Grzebiarze mogą również kojarzyć się jesienią, w którym to przypadku samica rozmnaża się następnego lata.

zoo-club-org