Zwierzęta

Parwowirusowe zapalenie jelit u psów

Pin
Send
Share
Send
Send


W artykule omówię parwowirusowe zapalenie jelit u psów. Wymienię grupy ryzyka i sposoby ich przesyłania. Rozważ przyczyny choroby i objawy kliniczne. Opowiem ci o diagnozie i sposobie leczenia infekcji, a także o opiece nad chorym psem. Zastanowię się, czy choroba jest niebezpieczna dla ludzi. Wymienię metody zapobiegania i szczepienia.

Parwowirusowe zapalenie jelita jest jelitową chorobą wirusową, która powoduje patogen rodzaju parwowirus. Powszechna choroba zakaźna wśród psów. Które zwierzęta są najbardziej podatne i jak się je traktuje?

Grupa ryzyka i sposoby transmisji

Choroba podatna na młode szczenięta i psy do dwóch lat. Wybuchy zapalenia jelit parwowirusa są najbardziej powszechne jesienią i wiosną.

Mikrografia elektronowa cząstek wirusowych w próbce krwi

Zakażenie następuje w wyniku kontaktu z chorym psem, jedzenia z jednej miski, wody. Wirusy znajdują się w moczu i kale, wspólnej pościeli i zabawkach. Zwierzę może odebrać chorobę od osoby, na przykład, przyniósł ją na podeszwie buta z ulicy.

Przyczyny choroby Parvovirus

Najbardziej podstawowym powodem jest kontakt z chorymi zwierzętami lub miejscami, obiektami, w których wirus pozostał. Osobliwością tej choroby jest to, że chore zwierzęta są w stanie wydalić wirusa przez dwa, trzy tygodnie, a nawet po wyzdrowieniu przez pewien czas.

Nie ma predyspozycji rodowodu, każdy pies może zachorować, najniebezpieczniejszy okres u młodych szczeniąt.

Głównym źródłem czynników zakaźnych jest kał zarażonych psów.

Objawy kliniczne i oznaki infekcji

Podstępność choroby polega na tym, że objawy są zróżnicowane, a czasem odwrotnie, nieobecne, co utrudnia identyfikację wirusa w odpowiednim czasie. Aby ustalić diagnozę, musisz bardzo uważnie monitorować stan i zmiany stanu zdrowia.

  • apatia. Zwierzę ospałe i zmęczone, odmawia chodzenia i zabawy,
  • temperatura ciała powyżej 39 stopni. To najniebezpieczniejszy objaw, najczęściej zdarza się to przed śmiercią,
  • podczas głaskania psa wysklepia nienaturalne plecy i nie pozwala dotknąć jamy brzusznej,
  • po okresie inkubacji występują wymioty z niestrawionym pokarmem i szarego śluzu,
  • biegunka Kał o przyciśniętej lub zielonej barwie, później czerwony,
  • węzły chłonne są w stanie zapalnym.

Prowadzi to do odwodnienia iw ciągu kilku dni zwierzę może umrzeć.

W przypadku jakichkolwiek znaków, których nie można zawahać, należy natychmiast dostarczyć psa do kliniki weterynaryjnej

Rozpoznanie zapalenia jelit parwowirusa

Aby ustalić dokładną diagnozę, lekarz weterynarii przeprowadza następujące czynności:

  1. Analiza kału za pomocą metody polimezonowej reakcji łańcuchowej.
  2. Wykrywanie antygenów czynnika chorobotwórczego - DSA.
  3. Identyfikacja patogenu - RGTA.
  4. Badanie kału za pomocą mikroskopii elektronowej.
  5. Kiedy śmierć zwierzęcia jest histologią.

Ta metoda jest najbardziej niezawodna.

Leczenie zapalenia jelit u psów

Przy pierwszym znaku musisz zadzwonić do weterynarza i wykonać następujące czynności:

  • trzymaj psa w ciszy, nie podawaj wody i jedzenia,
  • nie rób samodzielnie lewatywy, bez porady lekarza,
  • Możesz dać swojemu petowi trochę wazeliny, otoczy ona ściany żołądka i powstrzyma wchłanianie toksycznych substancji.

Zabieg odbywa się w kilku etapach. Najpierw należy wykonać procedury infuzji: wypełnić deficyt wilgoci i jej utratę. Aby to zrobić, umieść droppery w specjalnym rozwiązaniu.

Następnie stosuje się środki przeciwbakteryjne. Eksperci zalecają podawanie leków omijających przewód pokarmowy, aby nie prowokować zniszczenia błony śluzowej żołądka i sepsy.

Przede wszystkim pies potrzebuje pomocy medycznej w nagłych wypadkach.

Pies otrzymuje leki, które neutralizują substancje endotoksyczne, są stosowane podczas antybiotykoterapii, aby przyspieszyć wyniki, a stan psa nie pogarsza się. Leki podaje się za pomocą zakraplacza i rozcieńcza nat. rozwiązanie.

Zwierzę domowe podaje leki przeciwwymiotne. Ich stosowanie powinno być dokładnie monitorowane, aby nie powodować niedociśnienia.

Zanim zaczniesz psa, wypróbuj apteczkę pierwszej pomocy. W przypadku tej choroby jest to przydatne.

  • strzykawki o różnej objętości i wymiennych igłach,
  • środki przeciwbólowe, przeciwskurczowe - na przykład nie-shpa, onalgin i inne. Najlepsze w postaci ampułek,
  • leki wspomagające pracę serca - kordiamina, sulfokampocen.

Dbaj o chorego psa

Chore zwierzę przede wszystkim musi zapewnić odpoczynek.

Drugim ważnym punktem jest odżywianie:

  1. Głód jest potrzebny przez kilka dni. Nie podawaj jedzenia i wody. Picie można podawać w ciągu dnia, gdy wymioty ustają.
  2. Jedzenie zaczyna się w małych porcjach iw stanie papkowatym.
  3. Najpierw wstrzykuje się bulion ryżowy, owsiany lub z kurczaka. Jeśli pies odmówi, możesz wejść strzykawką.
  4. Aby przywrócić odporność, potrzebne są węglowodany, stopniowo dodawaj chudej ryby.
  5. Dozwolone produkty mleczne bez cukru.

Jeśli zamierzasz karmić swojego zwierzaka gotowym jedzeniem, wykup go specjalną linią zabiegową. Najlepiej skonsultować się z weterynarzem przed użyciem.

Leki rozcieńcza się solą fizjologiczną i wstrzykuje kroplomierzem na pół godziny lub godzinę.

Zapobieganie i szczepienia

Aby zapobiec chorobie, kontrolować szczenię, są szczególnie wrażliwe na wirusa. Trzymaj zwierzaka w domu lub w swojej barierze i nie pozwalaj na kontakt z psami ulicznymi. Uważaj na jedzenie i bardzo ostrożnie wchodź do mięsa w diecie, lepiej podawać gotowane, a nie tłuste.

Parwowirusowe zapalenie jelita jest poważną chorobą, jeśli nie zostanie wykryte w odpowiednim czasie, pies może umrzeć. Uważnie monitoruj zdrowie swojego zwierzaka i wszelkie zmiany, aby zapobiec chorobom lub rozpocząć terapię na czas.

Parwowirusowe zapalenie jelita u psów leczonych

Ze względu na różne formy choroby, parwowirusowe zapalenie jelit Jest on traktowany indywidualnie za pomocą metody zintegrowanego podejścia. Głównym składnikiem leczenia jest stosowanie surowic odpornościowych. Ponadto terapia obejmuje:

  • Przyjmowanie preparatów do ogólnej aktywacji odporności,
  • Wprowadzenie soli fizjologicznej, aby zrekompensować odwodnienie,
  • Przyjmowanie leków promujących detoksykację,
  • Zastosowanie stymulantów i multiwitamin do normalizacji procesów metabolicznych.

Pierwsza pomoc

Kiedy pierwsze oznaki choroby pojawiają się u szczeniąt lub dorosłych, ważne jest, aby izolować psy w oddzielnym pomieszczeniu. Przede wszystkim należy skierować leczenie, aby wyeliminować przyczynę. W tym celu wielowartościowe surowice hiperimmunizacyjne stosuje się w leczeniu parwowirusowego zapalenia jelit, infekcji adenowirusowych i dżumy u psów. Ponadto warto stosować wieloważną immunoglobulinę w umiarkowanych dawkach.

Takie środki należy podjąć w ciągu pierwszych 3 dni po zakażeniu, ponieważ po upływie tego czasu wirus rozprzestrzenia się na poziom tkanek, a nieodwracalne zmiany zachodzą w ciele zwierzęcia.

Implikacje dla zdrowia psa

Bez szybkiej diagnozy i zapewnienia wykwalifikowanej pomocy w ciele psa, rozwijają się nieodwracalne zaburzenia metaboliczne, prowadzące do śmierci 2-5 dni po zakażeniu.

W przypadku prawidłowego leczenia zwiększa się znacznie prawdopodobieństwo wyzdrowienia, jednak zwierzę bardzo traci na wadze w trakcie choroby, nabywa zapalenia jelita cienkiego i grubego, chorób sercowo-naczyniowych i obrzęku płuc.

Zapobieganie chorobom

Do czynnej i biernej immunizacji psów żyjących w domu lub w hodowli stosuje się szczepionki monoswoiste lub serum. Do profilaktyki parwowirusowe zapalenie jelit Ważne jest utrzymanie odpowiednich warunków zdrowotnych zwierząt i warunków sanitarnych zwierząt, a także regularne utrzymywanie środków zootechnicznych i organizacyjnych:

  • Zrównoważone i regularne posiłki,
  • Zgodność z warunkami kwarantanny i transportu zwierząt,
  • Dezynfekcja pomieszczeń
  • Racjonalne wykorzystanie zdolności fizycznych psów.

Sposoby infekcji

Zakażenie tym wirusem przeprowadza się:

  • Droga fekalno-oralna przez wyspecjalizowaną karmę i wodę,
  • Metoda kontaktu w procesie liżenia lub węszenia chorych zdrowych lub w wyniku kontaktu z różnymi obiektami środowiskowymi.

Standardowy okres inkubacji dla rozwoju choroby trwa od 5 do 10 dni u dorosłych, u szczeniąt do 2 miesięcy spala się do 3 dni.

Zagrożenia dla ludzi

Wirus nie stanowi żadnego zagrożenia dla zdrowia ludzkiego, co wielokrotnie potwierdzają poważne badania naukowe. Jednak ludzie mogą stać się mechanicznymi nosicielami infekcji: po kontakcie z osobą chorą osoba może przetransportować wirusa do zdrowego zwierzęcia lub do siedliska psa.

Parwowirusowe zapalenie jelit u szczeniąt

Parwowirusowe zapalenie jelit u szczeniąt

Enteritis najbardziej charakterystyczne dla szczeniąt w wieku od 2 tygodni do 4 miesięcy, które rodzą się z matką bez szczepienia. W takich przypadkach objawia się postać choroby serca, która rozwija się nagle, szybko i towarzyszy jej silna porażka mięśnia sercowego.

Zwierzęta odmawiają jedzenia i wody, nie są w stanie uzyskać mleka matki. Osłabieniu towarzyszy duszność, która wywołuje niewydolność serca. Zainfekowane szczenięta umierają w stanie zapaści dzień po infekcji.

Inne choroby w artykule "Choroby zakaźne"

Co to jest zapalenie zapalenia parwowirusa?

Wysoce zakaźna (zaraźliwa), ostra, ostra, ciężka choroba wirusowa, charakteryzująca się wysoką śmiertelnością zwierząt, jest krótką charakterystyką parwowirusowego zapalenia jelit. Zapalenie jelit psów drugiego typu, najczęstszych w naszym kraju i Stanach Zjednoczonych, ma następujące nazwy synonimiczne: zakaźne zapalenie jelit, zakażenie parwowirusem, parwowirus psów.

Wnikając w ciało zwierzęcia, wirus atakuje komórki przewodu pokarmowego, z reguły błony śluzowe, komórki odpornościowe (neutrofile i limfocyty), co w naturalny sposób powoduje osłabienie układu odpornościowego. Częściej obserwuje się parwowirusowe zapalenie jelit u psów u młodych zwierząt - szczeniąt w wieku od sześciu do dwudziestu tygodni, a także u osób starszych. To w tych grupach wiekowych najsłabsza odporność na ten niebezpieczny wirus jest.

Parvovirusowe zapalenie jelit często jest skomplikowane przez formę serca. Nawet po całkowitym wyleczeniu zwierzę może wywoływać parvovirusowe zapalenie jelit. Mogą pozostać do końca życia psa, w wyniku rozwoju ostrego zapalenia mięśnia sercowego (zapalenie mięśnia sercowego).

Parwowirusowe zapalenie jelit u zwierząt mięsożernych nie jest przenoszone na ludzi, a ludzie nie są nosicielami wirusa.

Charakterystyka zapalenia parwowirusa

Chociaż natura tego psa wirusa nie została jeszcze dokładnie zbadana, istnieje przypuszczenie, że pochodzi on z panleukopenii, wirusa kociego. Jest to jednoniciowy wirus DNA, który nie posiada skorupy, jest odporny na większość środków dezynfekujących oraz szeroki zakres pH i temperatury.

Wirus, zdolność infekcji utrzymuje temperaturę pokojową w pomieszczeniu przez co najmniej sześćdziesiąt dni. Na zewnątrz, gdy jest chroniony przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych i wysuszeniem, jest całkowicie opłacalny przez lata.

Rodzaje zapalenia jelit

Weterynarze-wirusolodzy dzisiaj rozróżniają dwa typy zapalenia jelit, które mogą wpływać na psy:

  • CPV 1 - pierwszy typ.
  • CPV 2 jest drugiego rodzaju.

CPV2 powoduje najpoważniejszy przebieg choroby i dotyka nie tylko psów domowych, ale także dzikich psów. Parwowirusowe zapalenie jelita u psów drugiego typu może mieć następujące odmiany:

2a i 2b to modele antygenowe, które mają dość wiele podobieństw nie tylko między sobą, ale także z klasycznym CPV-2. Opcja 2c ma unikalny wzór antygenowości, który znacznie odróżnia ją od innych typów. Jednak każde zapalenie zapalenia parwowirusa u psów ma podobne objawy.

Różnice w modelu 2c przez długi czas doprowadziły wirusologów do przekonania, że ​​w tym przypadku szczepienie psów nie jest skuteczne. Jednakże ostatnie badania wykazały, że obecna szczepionka przeciwko psim parwowirusowi zapaleniu jelit w oparciu o wirus 2b zapewnia konieczny poziom ochrony przed 2c.

Jakie rasy psów są najbardziej podatne na zapalenie jelit?

Należy powtórzyć, że szczenięta są szczególnie wrażliwe na ten wirus od sześciu tygodni do sześciu miesięcy, które w ogóle nie były szczepione lub jeśli proces szczepień został przeprowadzony z naruszeniem terminów. Dla zdrowia szczenięcia szczepienie matki ma wielkie, a czasem kluczowe znaczenie. Następujące rasy są najbardziej podatne na infekcję parwowirusem:

  • Doberman
  • English Springer Spaniel,
  • rottweiler
  • Amerykański Pit Bull Terrier
  • Owczarek niemiecki,
  • American Staffordshire Terrier
  • labrador retriever.

Kiedy otrzymują colostrum, szczenięta, które urodziły się od matki zaszczepionej na czas, są dość dobrze chronione przed niebezpiecznym wirusem w pierwszych kilku tygodniach życia. Jednak wraz z upływem czasu podatność młodego zwierzęcia na zakażenie wzrasta wraz ze spadkiem działania przeciwciał uzyskanych z mleka matki.

Parwowirusowe zapalenie jelit u szczeniąt może rozwinąć się z powodu osłabienia odporności wywołanej stresującymi zjawiskami: niedożywieniem, odsadzeniem sióstr i braci z miotu oraz innymi niekorzystnymi czynnikami. Od dorosłych zwierząt starszych niż sześć miesięcy mężczyźni są częściej chorzy, którzy nigdy nie znali suk. U starszych psów w wieku powyżej siedmiu lat parwowirus aktywnie rozwija się ze względu na związane z wiekiem osłabienie układu odpornościowego.

Parvovirus enteritis: formy i objawy choroby

Najczęściej zapalenie parwowirusa, którego objawy są bardzo charakterystyczne, wpływa na jelito cienkie. Nazwa samej choroby - "zapalenie jelit" jest wyjaśnione jako "zapalenie jelit". W przypadku, o którym dyskutujemy, jest to spowodowane infekcją parwowirusem. Jednak możliwe jest wystąpienie ciężkiej postaci choroby, często występującej u nowonarodzonych szczeniąt.

Zapalenie jelit jelit

Postać jelitowa wirusa zapalenia jelit drugiego typu może być przenoszona wyłącznie poprzez kontakt z kałem zarażonego psa lub z powierzchniami zabarwionymi takimi ekskrementami. W tej postaci choroby można zaobserwować konsekwentny rozwój choroby, w której wirus:

  • wypuszczony do środowiska z kałem chorego psa,
  • W ciele zdrowego psa zwierzęcego penetruje jamę ustną lub jamę nosową,
  • mnoży się i osiada w tkance limfatycznej, która znajduje się w gardle zdrowego zwierzęcia,
  • szybko rozprzestrzenia się do krwioobiegu, gdzie atakuje komórki odpornościowe, niszcząc je,
  • stopniowo przenika do tkanek węzłów chłonnych i szpiku kostnego, gdzie niszczy układ hematopoetyczny,
  • niszczy komórki błony śluzowej jelita cienkiego, pierwsze objawy choroby pojawiają się u psów, a po otrzymaniu wyników badań lekarz weterynarii zaleca leczenie,
  • ciężkie odwodnienie i związane z nim naruszenie składu elektrolitowego krwi,
  • właściwości ochronne błony śluzowej są zmniejszone, różne mikroflory wnikają do krwi,
  • sepsa spowodowana ekspozycją na parwowirus, osłabiona odporność, a także rozwój wtórnej infekcji u zwierzęcia, prowadzi do śmierci psa, jeśli nie jest leczona w czasie.

Kształt serca

Ta forma parwowirusa charakteryzuje się wraz z zaburzeniami jelitowymi, uszkodzeniem aktywności mięśnia sercowego. Opracowany u szczeniąt zainfekowanych w macicy. Znacznie rzadziej występuje z kałem lub mlekiem karmiącej suki.

Sekwencja patogenezy tej postaci zapalenia parwowirusa jest następująca:

  • wirus rozprzestrzenia się na płód i jest z reguły skoncentrowany w tkankach mięśnia sercowego,
  • gdy dziecko się rodzi, wirus atakuje komórki odpornościowe, a także komórki błony śluzowej jelit,
  • z powodu osłabionej odporności rozwijają się w organizmie wtórne infekcje,
  • aktywność parwowirusa i inne infekcje w obszarze serca, prowadzące do jej stanu zapalnego - zapalenie mięśnia sercowego, szczenię może umrzeć z powodu zapalenia jelit z powodu rozwoju mikroskopijnych nekrotycznych obszarów serca i wtórnej infekcji.

Konsekwencje choroby

U psów, które przeżyły po drugim typie zapalenia jelit, tkanka włóknista rośnie w mięśniu sercowym, co jest chorobą serca (nabytą), co z pewnością wpływa na późniejsze życie zwierzęcia.

Właściciele psów muszą zrozumieć, że parwowirusowe zapalenie jelit, którego leczenie powinno być prowadzone pod ścisłym nadzorem i kontrolą weterynarza, ma cechy nawet po wyleczeniu. Pozostałości wirusa są przechowywane w odchodach zwierzęcia przez okres do trzech tygodni. Co więcej, pies może stać się nosicielem tego wirusa i okresowo może uwolnić go do środowiska zewnętrznego, co jest niezwykle niebezpieczne dla zdrowych zwierząt.

Objawy choroby

Trzeba wiedzieć, że rozpoznanie parwowirusowego zapalenia jelit u psów, pomimo charakterystycznych objawów, może być przeprowadzone z dokładnością tylko w klinice weterynaryjnej, gdzie jest niezbędny sprzęt. Objawy choroby rozwijają się u psów w ciągu pięciu do siedmiu dni od momentu zakażenia. Ale czasami ten okres może wynosić od dwóch dni do dwóch tygodni.

Pierwsze objawy kliniczne są czasami nietypowe dla tej choroby: na przykład brak apetytu, apatia, gorączka, z postępującymi wymiotami i biegunką krwotoczną przez czterdzieści osiem godzin. Физическое обследование может включать в себя:

  • gorączka
  • потерю двигательной активности,
  • обезвоживание,
  • выявление расширенных кишечных петель на УЗИ, которые заполняются жидкостью.

Bolesna reakcja zwierzęcia na palpację brzucha wymaga dalszych badań w celu wykluczenia powikłań niedrożności jelit. W ciężkich przypadkach zapalenie zapalenia parwowirusa może mieć następujące objawy:

  • blade błony śluzowe,
  • krótkotrwała utrata przytomności,
  • wolny puls
  • tachykardia
  • niska temperatura ciała.

Musisz wiedzieć, że jest to bardzo podstępna choroba - parvovirusowe zapalenie jelit, którego leczenie zależy od wieku zwierzęcia, jego kondycji fizycznej. Ponadto może czasami być bezobjawowe lub subkliniczne. Jednak w przypadku parwowirusowego zapalenia jelit w większości przypadków dominują następujące objawy:

  • utrata aktywności
  • letarg
  • utrata apetytu, a czasem całkowite odrzucenie pokarmu,
  • niezłomne wymioty,
  • jeden do trzech stopni wzrostu temperatury ciała, a na późniejszych etapach - jego zmniejszenie,
  • wczesne wodniste stolce ze śluzem, a następnie krwią.
  • ciężkie wyczerpanie i depresja zwierzęcia, często z objawami oddechowymi, niewydolnością serca i bakteriemią.

Pojawienie się co najmniej jednego lub dwóch objawów i ich progresji powinno być sygnałem dla właścicieli zwierząt domowych w celu pilnego odwołania się do kliniki weterynaryjnej. Wszystkie powyższe objawy nie zawsze objawiają się jedynie parwowirusowym zapaleniem jelit, jednak czas stracony na początku leczenia może prowadzić do niekorzystnego wyniku.

Parvowirusowe zapalenie jelita, którego leczenie obecnie nie jest swoiste, oznacza terminowe szczepienie szczeniąt. To prawda, że ​​nie zawsze gwarantuje pełne bezpieczeństwo swojego zwierzaka. Czas jest jednym z najważniejszych czynników powodzenia leczenia tej strasznej choroby, gdy wykryje pierwsze objawy: im wcześniej wykryty zostanie wirus i rozpocznie się leczenie, tym bardziej korzystne będzie rokowanie.

Istotne znaczenie w skuteczności terapii ma wiek zwierzęcia. Bardzo młode lub stare psy mają trudności z tolerowaniem agresywnych terapii, których celem jest zwalczenie infekcji. Czy można zatem zwalczyć zapalenie zapalenia parwowirusa? Jak leczyć zwierzę, jeśli infekcja już zaszła? Odpowiadając na te pytania, chcemy ostrzec, że leczenie tej choroby w domu z reguły nie daje pozytywnego efektu. Tylko wykwalifikowany weterynarz może zdiagnozować i leczyć zapalenie parwowirusa u psów.

Leczenie choroby opiera się na złożonym leczeniu objawowym i procedurach wspomagających:

  • kroplówka klasycznych koloidów lub roztworów krystaloidów (typ IV)
  • zastrzyki przeciwwymiotne,
  • podawanie antybiotyków (dożylnych).

Musisz użyć dodatkowych narzędzi, aby pokonać porażenie parwowirusem. Leczenie powinno obejmować glukozę, witaminy, roztwory soli fizjologicznej, leki immunostymulujące itp. Prawie całkowite naruszenie procesów wchłaniania w jelicie cienkim w tej chorobie, jest zmuszone do przeprowadzenia leczenia w oparciu o ocenę objawów. Zwykle są to iniekcje dożylne, domięśniowe i podskórne.

Taka złożona kombinacja metod i leków w domu jest niemożliwa bez pewnych umiejętności u właściciela zwierzęcia. W ostatnich latach lekarze weterynarii stosowali unikalną technikę leczenia zapalenia jelit - transfuzji osocza krwi ze zwierzęcia, które przeszło infekcję parwowirusem i opracowało do niego przeciwciało. Jednak do chwili obecnej nadal nie ma wyników głębokiego badania tej metody leczenia, dlatego raczej trudno jest mówić z przekonaniem o skuteczności jej względnie tradycyjnych metod leczenia.

Po rozpoczęciu leczenia zakażenia psy są często ograniczone do przyjmowania dodatkowego płynu, ale tylko po normalizacji bilansu wodnego we krwi. W tym przypadku podtrzymywanie życia przeprowadza się przy użyciu łatwo przyswajalnej paszy o półpłynnej konsystencji. Antybiotyki są podawane zwierzęciu i po pierwszych oznakach początkowego wyzdrowienia, gdy obraz krwi nadal wykazuje niski poziom białych krwinek. Jest to konieczne, ponieważ układ odpornościowy czworonożnego pacjenta jest nadal bardzo słaby i śmierć zwierzęcia może nastąpić w dowolnym momencie z powodu rozwoju wtórnej infekcji.

Mówiliśmy już o tym, jak stabilny w środowisku zewnętrznym jest czynnik sprawczy tej choroby, który charakteryzuje się szybkim rozwojem, niezwykle niebezpiecznym dla objawów. Dlatego rozmawialiśmy szczegółowo o tym, czym jest zapalenie zapalenia parwowirusa, jak go leczyć, dlaczego samoleczenie jest niedopuszczalne. Równie ważne jest, aby wiedzieć, czy i jak zapobiegać zakaźnemu zapaleniu jelit u swojego zwierzaka.

Leczenie etiotropowe (przeciwwirusowe).

W leczeniu antywirusowym specjaliści weterynarii stosują surowice, immunoglobuliny, interferony i interferogeny.

  • Surowice anty-enterowirusowe (źródła gotowych przeciwciał przeciwko enterowirusom, zawsze stosowane w połączeniu z witaminami, antybiotykami i innymi lekami wspomagającymi leczenie). Dawka dla psów do 5 kg - 2-3 ml, więcej niż 5 kg - 5-6 ml (zgodnie z instrukcjami dotyczącymi surowicy w zależności od stężenia w surowicy).
  • Fosprenil (weterynaryjny lek przeciwwirusowy). Pojedyncza dawka zmienia się w zależności od masy psa: 0,1 ml na wagę do 1 kg, 0,25 ml do 5 kg, 0,5 ml - 5-10 kg, 1 ml - 10-20 kg, 1,5 ml - 20 - 30 kg, 2 ml - ponad 30 kg. Wstrzyknięto podskórnie, domięśniowo, przez usta z podaną dawką i dożylnie z redukcją dawki o połowę. Schemat: 1 dzień - 4 dawki co 6 godzin, 2-8 dni - 3 dawki co 8 godzin, 9-11 dni - 2 dawki co 12 godzin, 12-15 dni - 1 dawka na dobę.
  • Immunofan (Weterynaryjny środek immunostymulujący stosowany w kompleksie do leczenia i zapobiegania różnym infekcjom drobnoustrojów i wirusów). Dawkowanie podtrzymujące - 1 ml raz na tydzień przez 1-2 miesiące, dawka terapeutyczna - 1 ml raz dziennie (leczenie do 5 wstrzyknięć, co drugi dzień). Podskórnie lub domięśniowo.
  • Cycloferon (łagodny lek immunostymulujący, zwiększa odzyskiwanie komórek dotkniętych błonami śluzowymi - opcja dla weterynarii): dawka zmienia się w zależności od wagi psa: do 1 kg - 0,8 ml / kg, do 2 kg - 0,4 ml / kg, do 5 kg - 0, 2 ml / kg, 6-12 kg - 0,15 ml / kg, do 25 kg - 0,12 ml / kg, 26-40 kg - 0,10 ml / kg, ponad 40 kg - 0,08 ml / kg . Wstrzyknięto dożylnie, podskórnie i domięśniowo przez 1, 2, 4, 6, 8 dni. W ostrym przebiegu choroby lepiej jest zrobić z globulinami, surowicami i interferonami.

Terapia nawadniająca

Ta terapia ma na celu usunięcie chorego psa z stanu odwodnienia. W tym stanie użycie jakichkolwiek leków jest uważane za całkowicie nieskuteczne. Roztwory do rehydracji przywracają równowagę zasadową krwi i zawierają niezbędny zestaw składników w postaci soli. Wprowadzono dożylnie, rozpylając lub kapiącą. Podskórne podawanie jest czasami dozwolone w małych dawkach. Wszystkie roztwory powinny być doprowadzone do temperatury ciała (38-40 ° C) i wstrzyknięte (kroplowane), aż pies zacznie samodzielnie pić bez odruchu wymiotnego. Po kilka razy dziennie zaleca się wlewać małe dawki do ust.

  • Rozwiązanie Ringer-Locke. Dawka 10-20 ml na 1 kg masy ciała zwierzęcia.
  • Trisol. Dawka 7-10% masy ciała.
  • Mix Rehydration: 200 ml roztworu soli + 20 ml 40% roztworu glukozy + 4 ml 5% roztworu askorbininy. Dawka: 30-100 ml / kg masy ciała raz dziennie, w zależności od ogólnej odporności zwierzęcia.

Detoksykacja

Jest to zestaw środków mających na celu usunięcie toksycznych produktów z organizmu z procesów aktywności wirusowej i rozpadu komórki jelitowych błon śluzowych. Często w połączeniu z lekami hepatoprotekcyjnymi.

  • Hemodez (wymawia się detoksykant, który wiąże toksyny i usuwa je przez nerki). Dawka: 5-10 ml / kg masy ciała 1-2 razy dziennie, zanim minęły objawy ogólnego zatrucia.
  • Syrepar (lek weterynaryjny o wyraźnym działaniu hepatoprotekcyjnym i detoksykującym). Dawkowanie: 2-4 ml raz dziennie, aż objawy odurzenia znikną. Powoli domięśniowo lub dożylnie.
  • Hydrolysin (uzupełnia białka w organizmie, usuwa toksyny). Podawać podskórnie, domięśniowo lub dożylnie w roztworze soli fizjologicznej. Dawka: 5-15 ml przez 3-5 dni.

Leczenie objawowe

Skierowany na ogólną pielęgnację organizmu, jak również na eliminację częstych objawów klinicznych towarzyszących chorobie.

  • Leki przeciwwymiotne:
    • Zeercal. Dawka 0,5-0,7 ml do 3 razy dziennie. Nie stosować u małych szczeniąt i suk w ciąży. Ciągłe stosowanie nie powinno przekraczać trzech razy dziennie przez 7 dni.
    • Cerenia . Dawka: 1-2 mg / kg. Wprowadź tylko podskórnie.
  • Środki hemostatyczne (przy wykryciu krwi w kale lub wymioty).
    • Vikasol (hemostatyczny lek zwiększający krzepliwość krwi - syntetyczny analog witaminy K). Dawka: 1-2 mg / kg masy ciała raz dziennie przez 3-5 dni z ogólną terapią medyczną. Domięśniowo.
    • Etamzilat (weterynaryjny środek hemostatyczny w kierunku kapilarnym). Dawka: 10-12 mg / kg. Domięśniowo.
  • Wsparcie układu sercowo-naczyniowego:
    • Sulfocamphocain (lek na serce, stymulujący pracę serca). Dawka: 1-2 ml raz dziennie przez miesiąc. Szczenięta nie są przepisywane. Jest niemożliwe, jeśli niewydolność serca objawia się częstoskurczem.
    • Cordiamin Dawka: 0,1 ml / kg domięśniowo lub do 3 kropli do wewnątrz.
    • Riboksyna (środek sercowo-naczyniowy, który poprawia odżywianie i dostarczanie tlenu do mięśnia sercowego). Dawka: 5-10 mg / kg co 12 godzin przez dwa tygodnie.
  • Leki przeciwbakteryjne przepisane w przypadku przedłużonej podwyższonej temperatury i podejrzenia przywarcia wtórnego zakażenia:
    • Cefazolin (antybiotyk cefalosporynowy o szerokim zakresie działania). Dawka: 5-10 mg / kg, rozpuszczona w wodzie do wstrzykiwań. Przerwa między wstrzyknięciami wynosi 6-8 godzin dziennie przez 5-7 dni.
  • Probiotyki do przywracania mikroflory jelitowej, przepisane, gdy apetyt wraca do zwierzęcia.
    • Bioprotektyna (hepatoprotektor + probiotyk). Dawka: 1 kaps. do wagi do 5 kg, 2 czapki. - 5-10 kg, 4 czapki. - więcej niż 10 kg. Kurs trwa 23 dni. Zawartość kapsułek miesza się z jedzeniem lub piciem.
    • Bactoneotime (probiotyk do normalizacji trawienia). Dawkowanie: 1 tabletka na 10 kg masy ciała dużego psa, ½ tabletki dla szczeniąt. Rozgniatamy, miesza się z wodą i rozstawiamy na pół godziny przed karmieniem dwa razy dziennie.

Niektórzy specjaliści weterynarii w leczeniu parwowirusowego zapalenia jelit u psów stosują następujący schemat leczenia:

W ciężkich przypadkach zapalenia parwowirusa u psa, któremu towarzyszy silne odwodnienie, należy uciekać się do dożylnych i podskórnych wstrzyknięć roztworów elektrolitów. W tym celu roztwory soli stosuje się podskórnie za pomocą strumienia, a dożylnie za pomocą kroplówek za pomocą zakraplaczy.

W leczeniu zapalenia żołądka i jelit specjaliści weterynarii najczęściej stosują następujące roztwory: 0,9% roztwór chlorku sodu, roztwór Ringera lub Ringera-Locke'a z dodatkiem lub oddzielnie 5-40% roztworów glukozy. Do tego roztworu można dodać kwas askorbinowy lub vikasol.

Po podaniu dożylnym, wraz z roztworami izotonicznymi, specjaliści weterynarii stosują roztwory hipertoniczne (5-10%) sodu i wapnia, glukonian wapnia. W tym przypadku dawki roztworów izotonicznych, w zależności od stopnia odwodnienia psa, wynoszą 5-100 ml / kg masy ciała i podskórnie - 10-100 ml / kg masy ciała.

Podskórne wstrzyknięcia dużych ilości substancji leczniczych najlepiej wykonuje się w obszarze łopatki lub kłębu, korzystnie w kilku punktach. Pacjentowi choremu wstrzykuje się zazwyczaj od 10 do 500 ml płynu. Zastrzyki są powtarzane 2-4 razy dziennie, jeśli to konieczne, przez kilka dni z rzędu. W przypadku żywienia pozajelitowego psów chorych, specjaliści weterynarii stosują substytuty w osoczu podawane dożylnie. Hemodez i hemodez "H" podaje się metodą kroplówki przy 5-10 ml / kg, kroplówkę polyglukin i reopolyglucyną do 100-400 ml dziennie. Następujące leki mają dobrą właściwość terapeutyczną w przypadku zapalenia żołądka i jelit: hydrolizę, która jest podawana dożylnie (100 dawek dziennych), dożylnie podawana poliamina (dawka dobowa nawet do 500 ml), hydrolizat kazeiny, kroplówka dożylna itd., A zapalenie żołądka i jelit jest skutecznie przepisywane - festal (trawienie) ), LIF - 52 (gepaliv), panzinorm forte, Essentiale forte, który jest przepisywany zgodnie z adnotacją.

W przypadku bólów żołądka i jelit psa przepisuje się leki przeciwbólowe i uspokajające - preparaty typu belladonna: nalewka z belladonny (1-5 kropli na odbiór), suchy ekstrakt z belladonny 0,015-0,02 g na dawkę, złożone tabletki zawierające wyciąg z belladonny , chlorowodorek papaweryny, a także tabletki bécarbon, bellagin, bellastezin (1 zakładka 2-3 razy dziennie), besalol itp. W tym celu psy z zapaleniem żołądka i jelit podaje się doustnie almageline lub almagel A i 1-2 łyżeczki 4 razy dziennie , gastrofarm na ½ - 1 tabletkę 3 razy dziennie, gastropsepin, kalmary agina, anastezin, nie-silos lub 0,5% roztwór nowosyny (1-2 łyżki stołowe 4-6 razy dziennie) i inne. Alkohol ma dobre właściwości kojące i przeciwbólowe.

Po oczyszczeniu przewodu pokarmowego z toksycznych treści, skurcze jelit i ból zostały usunięte do reżimu leczenia.Weterynaryjni eksperci przepisują różne adsorbenty - węgiel aktywny, białą glinę, enterosorbent, polifenpan, wodorotlenek glinu, talk. Preparaty te stosuje się zgodnie z instrukcją, dziania - preparaty garbników, bizmutu, salwinów, kory dębu, trawy dziurawca zwyczajnego, siewek olchy, kwiatów rumianku, sznurka, owoców wiśni i borówki czarnej itp., A także otoczki - wywar z nasion lnu, jajek kurzych, fosfoluglu i inne preparaty żelowe. Wszystkie powyższe leki są stosowane zgodnie z instrukcjami.

Aby zahamować patogenną mikroflorę w jamie żołądka i jelitach, stosuje się różne leki przeciwdrobnoustrojowe, takie jak: imodium, 1-2 kapsułki 1-2 razy dziennie, chloramfenikol, 1/2 tabletki 3-4 razy dziennie przez tydzień, baytril 1-2 raz dziennie w dawce 5 mg na 1 kg żywej wagi, digitalizowane 2 razy dziennie w tempie 250-500 mg na psa, a także inne antybiotyki z grupy penicylin, cefalosporyn, tetracyklin i aminoglikozydów, które podaje się doustnie lub wstrzykuje w postaci ściśle według instrukcji. Zamiast antybiotyków preparat sulfonamidowy można przepisać chorym psom - Biseptol, Norsulfazol, Sulgin, Sulfadimezin, Sulfadimetoksynę, Sulfalen, Sulfan, Phthalozol, Etazol itp. Przebieg leczenia tymi lekami przeciwdrobnoustrojowymi wynosi zwykle 5-7 dni. Zastosuj te leki zgodnie z załączonymi instrukcjami. W niektórych przypadkach, zamiast antybiotyków i leków sulfonamidowych, chorzy weterynarze przepisują pochodne nitrofuranu, takie jak furagin, furadonina, furazolidon lub furatsilin. Te preparaty nitrofuranowe podaje się chorym psom 3-4 razy dziennie z szybkością 0,1-0,2 g przez 5-10 dni. Specjaliści weterynarii w leczeniu zapalenia żołądka i jelit odnotowali dobry efekt terapeutyczny po zastosowaniu Trichopola. Trichopol używał przy ½ -1 tab. 2 razy dziennie. Przebieg leczenia wynosi 10 dni.

Równocześnie z preparatami przeciwdrobnoustrojowymi psom chorym przepisuje preparaty witaminowe w postaci proszków, tabletek, kapsułek, pigułek i roztworów (witamin dla psów).

W zapaleniu żołądka i jelit parwowirusa stosuje się leki immunomodulujące: gamma i immunoglobuliny, tymalinę i timogen, interferon i cyklonon, komedon i dekaris, anandynę i dibazol, laktoglobulinę itp. Zgodnie z adnotacją.

Aby zapobiegać reakcjom uczuleniowym i łagodzić je, przepisane są leki przeciwhistaminowe: 10% roztwór glukonianu, chlorek wapnia 1-5 ml na wstrzyknięcie, difenhydramina doustnie lub pozajelitowo 2-3 razy dziennie, tavegil doustnie lub domięśniowo, suprastyna, pipolfen, diazolina , fenkarol, treksil, Kistin, itp. zgodnie z instrukcją.

W przypadku wymiotów, chore psy stosują leki przeciwwymiotne - atropinę, aloperydol. Chorym psem przepisuje się żywienie.

Środki zapobiegawcze i kontrolne. Ogólne zapobieganie zapaleniu parwowirusa, a także innym chorobom zakaźnym, polega na nie importowaniu psów z bezpiecznych miejsc parwowirusowego zapalenia jelit do bezpiecznych osiedli psów. Dostarczanie psów odbywa się zgodnie z weterynaryjnymi dokumentami towarzyszącymi z numerami 1-ve i 4-ve.

Wszystkie importowane psy muszą być poddawane kwarantannie przez 30 dni.

Organizując wystawy, konkursy i inne imprezy, psy są dozwolone tylko z towarzyszącymi im dokumentami weterynaryjnymi (Formularz nr 1 -vet, 4-branch), gdzie należy stwierdzić, że pies jest klinicznie zdrowy i zaszczepiony przeciwko zapaleniu jelit.

Właściciele psów muszą ściśle przestrzegać zasad żywienia i trzymania zwierząt. Regularnie przeprowadzaj zapobiegawczą dezynfekcję pomieszczeń, elementów opieki i sprzętu. Do dezynfekcji stosuje się 2-3% roztwory wodorotlenku sodu lub formaldehydu. W celach profilaktycznych konieczne jest szczepienie psów przeciwko parwowirusowemu zapaleniu jelit w sposób terminowy. Do tej pory jest to najskuteczniejszy sposób zapobiegania ciężkiej chorobie.

Przemysł krajowy produkuje szczepionki, które powinny być stosowane ściśle według instrukcji. Najczęstsze: "Multikan-4" - obejmuje właściwości profilaktyczne nie tylko przeciwko infekcji parwowirusem, ale także przeciwko dżumie, zapaleniu jelit u koronawirusa, zakażeniu adenowirusem. "Multikan-6" - oprócz tych chorób, ta kompozycja obejmuje zapobieganie leptospirozie.

Если в вашем доме была собака, которая болела вирусной инфекцией, то перед приобретением щенка, тщательно продезинфицируйте всю квартиру, прокварцуйте каждое помещение в течение часа и не приносите в дом щенка в течение месяца. Aby przedłużyć układ odpornościowy i chronić szczeniaka przed prawdopodobną infekcją infekcją wirusową, będzie potrzebował surowicy przeciwko parwowirusowemu zapaleniu jelit w ciągu półtora miesiąca. Surowicę należy wstrzykiwać przez dwa tygodnie, zwiększając odporność szczenięcia na trzy rodzaje infekcji: dżumę, zapalenie wątroby i zapalenie jelit. Ta wielowartościowa surowica jest otrzymywana z krwi koni, które były hiperimmunizowane przez psie szczepy parwowirusów, wirus psi psów, psy adenowirusowe drugiego serotypu. Jest to jasnożółta ciecz. Czasami ma czerwonawy odcień. To narzędzie jest zalecane do wstrzyknięć podskórnych.

Przy ustalaniu choroby w dysfunkcyjnej gospodarce nakładają ograniczenia. Zgodnie z warunkami ograniczenia, izolacja psów chorych, dezynfekcja ich miejsc odosobnienia za pomocą 1% roztworu formaldehydu, wodorotlenku sodu lub chloraminy są przeprowadzane. Zorganizuj pełne karmienie z odpowiednią zawartością w diecie witamin.

Ograniczenia dotyczące opieki nad psami z dysfunkcyjnej hodowli są usuwane 40 dni po ostatnim przypadku wyzdrowienia i śmierci chorego psa oraz końcowej dezynfekcji.

Jak przebiega infekcja?

W większości przypadków szczenię zaraża pozornie chore zwierzę. (z rodziny psów) lub od chorych. Nawet jeśli szczeniak jest wyleczony, przez długi czas stanowi zagrożenie dla innych psów. Wirus jest wydalany do środowiska z kałem, moczem lub mlekiem (w przypadku chorej matki). A w ekskrementach trwa to dłużej niż dziesięć dni. Wystarczy, aby zwierzę wyczuło zapach czynnika transferowego i zaraziło się nim.

Oprócz zwierząt wirus może być również przenoszony przez ludzi. przynieś dom do buta, uderz chorego zwierzęcia. I ile psów jest zarażonych na wystawach lub konkursach? Małe szczenięta mogą "złapać" infekcję od nieszczepionej matki.

Od momentu, w którym szczur parwowirusa dostanie się do organizmu aż do wystąpienia pierwszych objawów zapalenia jelit, może minąć około dziesięciu dni. Nazywa się to okresem utajonym / inkubacyjnym. W tym czasie czynnik sprawczy "przybiera na sile", aktywnie się rozprzestrzenia, zwiększa swoją "liczbę" przed atakowaniem ciała. Częściej rejestrują się ostre przebieg, przewlekłe zapalenie jelit jest znacznie mniej powszechne. Zwykle wszystko dzieje się bardzo szybko. A jeśli nie zapewnisz opieki weterynaryjnej swojemu zwierzakowi na czas, śmierć jest zbyt prawdopodobna.

Na samym początku objawy zapalenia parwowirusa u psa są prawie niezauważalne. Tylko uważni właściciele zauważają, jak zmienia się zachowanie dziecka. Najbardziej wrażliwe szczenięta, które mają od dwóch do dziesięciu miesięcy. Dzieci stają się letargiczne, apetyt prawie całkowicie znika. Szczenię nie lubi gier. Jednak nie zawsze. Czasami takie przypadki są rejestrowane, gdy zwierzę pozostaje pogodne, aktywne i dobrze je.

Temperatura ciała wzrasta. Normalnie szczeniak waha się od 37,5 do 39 stopni. Nie powinieneś zwracać uwagi na nos. Wiele osób błędnie uważa, że ​​jeśli nos jest zimny, zwierzę nie ma gorączki. Pamiętaj jednak o sobie w czasie dreszczy. Jesteś zimny, drżysz, kończyny są prawie lodowate, a temperatura jest wysoka. Podobnie mogą wystąpić zwierzęta. Dlatego musisz wierzyć tylko liczbom na termometrze. Jeśli wskaźnik przekracza 39, należy jak najszybciej zgłosić się do weterynarza. W każdym razie rozpoczął się proces zapalny, który wymaga natychmiastowej ulgi.

Jednak parwowirusowemu zapaleniu jelit u psa nie zawsze towarzyszy wzrost temperatury. Często pozostaje normalna do śmierci zwierzęcia. Dlatego ważne jest, aby wiedzieć, jakie są inne objawy zapalenia jelit u psa.

Pin
Send
Share
Send
Send

zoo-club-org