Zwierzęta

Wczesne wykrywanie i leczenie dysplazji stawów biodrowych u psów

Pin
Send
Share
Send
Send


Dysplazja stawów biodrowych u psów, której oznaki nie zawsze są zauważane przez początkujących hodowców psów, jest jedną z najcięższych i niestety powszechnych dolegliwości układu ruchowego naszych czworonożnych zwierząt domowych. W miarę postępu choroby stawy biodrowe zwierzęcia ulegają zmianom zwyrodnieniowym. Powoduje to poważne problemy z bólem i ruchem.

Jeśli choroba nie zostanie leczona, spowoduje nieodwracalne zmiany, a pies straci ruchomość kończyn tylnych. Ekstremalny ból powoduje cierpienie zwierząt. Często ludzie, którzy wcześniej nie mieli zwierząt domowych, są zainteresowani: "Jak długo psy żyją z dysplazją stawu biodrowego?" Dzięki wczesnej diagnozie, terminowemu i kompetentnemu leczeniu oraz wdrożeniu wszystkich wizyt i zaleceń weterynarza większość zwierząt z tą chorobą prowadzi aktywne i satysfakcjonujące życie przez wiele lat.

Czym jest dysplazja?

To jest deformacja tak zwanej panewki. Raczej duża szczelina powstaje pomiędzy jamą stawową a głową kości, która podczas ruchu niepoprawnie przylega do stawu i ociera się o niego. Tkanki kostne ulegają stratyfikacji, zmieniają się ich struktury, stają się kruche. Choroba prowadzi do częściowego, a często całkowitego zniszczenia tkanki chrzęstnej i stawów, utraty funkcji motorycznych.

Weterynarze rozróżniają różne stopnie dysplazji stawów biodrowych u psów, zgodnie z klasyfikacją FCI:

  • 1 (A) - norma: objawy i choroby jako takie są nieobecne,
  • 2 (B) - stan graniczny,
  • 3 (C)) - łagodna postać choroby, gdy zwierzę ma dyslokacje,
  • 4 (D) to forma umiarkowana,
  • 5 (E) - poważny: poważne, czasem nieodwracalne zakłócenie stawów.

Po stwierdzeniu objawów dysplazji stawu biodrowego u psów leczenie należy rozpocząć natychmiast. Dzięki szybkiemu leczeniu choroby we wczesnych stadiach możliwe jest złagodzenie cierpienia twojego przyjaciela, spowolnienie procesów zwyrodnieniowych.

Weterynarze zauważyli, że w ostatnich latach liczba psów dotkniętych chorobą znacznie wzrosła. Najczęściej podlegają temu zwierzęta ras dużych i dużych. U małych zwierząt choroba ta występuje niezwykle rzadko.

Przyczyny choroby

Niestety, dzisiaj bardzo trudno jest podać dokładne przyczyny rozwoju tej choroby. Jednak weterynarze coraz częściej wierzą, że dysplazja stawów biodrowych u psów (zdjęcie, które zamieściliśmy w tym artykule) odnosi się do chorób genetycznych. Ale na jego przebieg mogą mieć wpływ takie czynniki, jak odżywianie, tryb, ćwiczenia, siedlisko zwierzęcia. Szczególną uwagę należy zwrócić na swoich hodowców zwierząt dużych ras:

  • St. Bernards.
  • Labradory.
  • Owczarek
  • Nowa Fundlandia.
  • Nurkowie.
  • Kontrakty
  • Rottweilery
  • Chow Chow.

Specyfika choroby polega na tym, że objawy dysplazji stawu biodrowego u psa pojawiają się zwykle półtora roku po narodzinach szczenięcia.

Rzadko można je zdiagnozować u dzieci w wieku sześciu miesięcy. Obecnie głównymi przyczynami, które mogą powodować rozwój DTBS, są lekarze weterynarii:

  1. Dziedziczność: często używa się psów hodowlanych, które nie są testowane na obecność tej choroby, co prowadzi do manifestacji choroby u potomstwa.
  2. Szybki wzrost tkanki stawowej i kostnej w pierwszych sześciu miesiącach życia szczenięcia.
  3. Nadmierne spożycie i niezrównoważona dieta, objawiająca się niedoborem fosforu i nadmiaru białka wapniowego. W rezultacie nadwaga pogorszy przebieg choroby.
  4. Nadmierne ćwiczenia. Nie wolno nam zapominać, że szczenięta w wieku poniżej osiemnastu miesięcy (w okresie wzrostu) są przeciwwskazane do dużego wysiłku fizycznego. Przede wszystkim dotyczy psów dużych ras.
  5. Brak ruchu: młode psy i szczenięta muszą dużo ruszać, aby zapewnić prawidłowy rozwój tkanki kostnej i mięśniowej.
  6. Urazy: Często zwichnięcia lub urazy stawu mogą powodować rozwój choroby.

Objawy choroby

Leczenie dysplazji stawu biodrowego u psów należy rozpocząć natychmiast po stwierdzeniu co najmniej jednego z wymienionych poniżej objawów. W ciele psa stawy biodrowe należą do najsłabszych. Podczas biegania i skakania są narażone na duże obciążenia i amortyzację.

Zdrowe zwierzę nie odczuwa dyskomfortu nawet podczas wyczerpujących i długich sesji treningowych i poważnego wysiłku fizycznego. Zwierzę z początkowym stadium dysplazji, którego objawy nie zauważają natychmiast, cierpi z powodu każdego ruchu, który powoduje ucisk na zaatakowany staw i ostry ból.

Jak określić dysplazję stawu biodrowego u psów? Należy zauważyć, że ustalenie tej dolegliwości na oczy w początkowych etapach laika jest prawie niemożliwe. Ale weterynarze zalecają, aby właściciele zwracali uwagę na szereg charakterystycznych objawów:

  • zmienia się chód zwierzęcia: pies potrząsa tułowiem, utyka, jego łapy zginają się,
  • zwierzę nie wytrzymuje zwykłych czynności fizycznych:
  • zwierzę odpoczywa przez długi czas po bieganiu, skakaniu,
  • "Królik" ucieka: podczas biegu zwierzę jest odpychane przez dwie tylne nogi,
  • ruchy są zatkane: pies prawie nie wstaje, leży, wspina się po schodach,
  • podczas odpoczynku lub snu na brzuchu Twój pupil może przyjmować nienaturalne postawy: obraca mocno swoje łapy w różnych kierunkach - żabiej pozy,
  • u szczeniąt, jeśli uda im się zdiagnozować chorobę, można zaobserwować asymetrię ciała: silne przednie łapy, rozwiniętą klatkę piersiową i słabe tylne łapy,
  • naciśnięcie obszaru stawu powoduje ból psa, pokazuje niepokój, może skomleć.

Są to główne objawy dysplazji stawów biodrowych u psów. Rozpoczęcie leczenia w odpowiednim czasie zapobiegnie jego poważnym konsekwencjom.

Diagnostyka i testowanie

Uważny właściciel na pewno zauważy zmianę w zachowaniu swojego zwierzaka, ale tylko weterynarz będzie w stanie określić, co dzieje się z psem i może przypisać leczenie. Doświadczony specjalista najpierw sprawdzi zwierzę, spróbuje zidentyfikować problematyczne obszary za pomocą dotyku. Wyginanie i prostowanie stawów, słuchanie, czy nie ma skrzypienia, kliknięć i dźwięków tarcia. Już na tych podstawach będzie mógł zidentyfikować patologię.

Kolejnym etapem badania będzie prześwietlenie rentgenowskie, które potwierdza rozpoznanie i ujawnia stopień deformacji tkanek stawowych i kostnych. W tej procedurze konieczne jest całkowite unieruchomienie, ale prawie niemożliwe jest zmuszenie psa do położenia się w określonej pozycji, bez poruszania się w ogóle. Dlatego też zwierzętom podaje się tabletki nasenne.

Eksperci uważają, że artroskopia jest najbardziej informacyjną metodą diagnostyczną. W jamie brzusznej wykonuje się przebicie, w które wkłada się mikrokamórkę, penetrując do środka strefy problemowej. Pokazuje do milimetra strukturę i stan tkanki chrzęstnej. Taka procedura może dokładnie określić stopień uszkodzenia stawu, stadium dysplazji. Operacja wykonywana jest w nowoczesnych klinikach przy użyciu najnowocześniejszego sprzętu i tylko w znieczuleniu ogólnym.

Jak leczyć dysplazję stawu biodrowego u psa?

Weterynarze twierdzą, że zaawansowane, ostatnie etapy dysplazji są niezwykle trudne do wyleczenia. Nie oznacza to jednak, że twoje zwierzę jest skazane na zagładę, a choroba powinna dryfować. Bez leczenia rozwija się w jeszcze bardziej groźną chorobę, zapalenie kości i stawów. Charakteryzuje się on rozpadem tkanki chrzęstnej i zwyrodnieniem stawów. Pies całkowicie traci mobilność.

Aby temu zapobiec, weterynarze stosują leczenie, które koncentruje się na hamowaniu choroby, zatrzymywaniu i spowalnianiu procesów patologicznych.

Jak przebiega leczenie?

Po rozpoznaniu objawów dysplazji leczenie zleca weterynarz na podstawie wyników różnych rodzajów badań. Wybór leczenia zależy od stadium choroby, ogólnego stanu zdrowia zwierzęcia, jego wieku.

Terapia farmakologiczna

Aby przywrócić tkankę chrzęstną, lekarze weterynarii przepisują leki, które powstrzymują patologiczne zmiany w stawach - chondroprotektory ("krok", "Bonharen"). Ten ostatni lek pomaga wzmocnić chrząstkę stawową i zmniejszyć ból. Ważne jest, aby narzędzia te nie miały praktycznie żadnych skutków ubocznych. Jednak działanie takiego leku daje bardzo krótkotrwały pozytywny efekt i tylko w początkowych stadiach choroby.

Są wstrzykiwane domięśniowo lub bezpośrednio do stawu. Leczenie dysplazji stawów biodrowych u psów może obejmować dożylne stosowanie chondroprotektorów. Wstrzyknięcia do stawu są najskuteczniejsze, ale może je wykonać tylko specjalista.

Leki przeciwzapalne stosuje się tylko te, które są przeznaczone do leczenia zwierząt. Spośród środków przeciwbólowych, Deramax, Rimadil i Ketoprofen sprawdziły się dobrze. Leczenie dysplazji stawów biodrowych u psów jest niemożliwe bez użycia dodatków do żywności "Glucosamine", "Chondroitin". Można je zawsze podawać psu, aby zapobiec zniszczeniu tkanek. Podczas leczenia dysplazji stawów biodrowych u psów, tylko lekarz przepisuje leki, ponieważ dawka i ich połączenie zależą od zakresu choroby, ogólnego stanu psa i obecności chorób przewlekłych, które specjalista bierze pod uwagę.

Homeopatia

Stosowanie w leczeniu leków homeopatycznych jest raczej wsparciem, procedurami profilaktycznymi. Leki te nie mogą zatrzymać patologicznej zmiany kości i stawów. I mimo to ufaj selekcji tych funduszy przez weterynarza, jeśli uzna to za stosowne. Niezależne stosowanie nawet preparatów ziołowych może prowadzić do katastrofalnych rezultatów.

W weterynarii lek "Discus Compositum" jest często stosowany u psów w wieku poniżej dziewięciu miesięcy. Jest podawany szczeniętom od pierwszych tygodni życia dwa razy w tygodniu. Dobre recenzje otrzymują homeopatyczny lek "Hondratron", który jest wytwarzany na bazie żywokostu, rododendronu, jadu pszczelego, Sabelnika i innych naturalnych składników.

Często w leczeniu dysplazji stosuje się antybiotyki - "Cefalosporin", "Linkomycyna" lub "Chloramfenikol".

Fizjoterapia

Zachowawcza terapia musi być koniecznie uzupełniona fizjoterapią.
Często w klinikach weterynaryjnych psy przepisuje się laseroterapię i promieniowanie elektromagnetyczne. Działanie tych procedur ma na celu ocieplenie stawów. Jednak ta terapia nie zawsze przynosi pożądany efekt. Faktem jest, że istnieje szereg przeciwwskazań, gdy działanie magnesu i lasera może być szkodliwe.

Leczenie powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem lekarza weterynarii, który sporządzi harmonogram sesji, a także wyznaczy ich czas trwania.

Techniki chirurgiczne

Metody te nie mogą wyleczyć ostatniego stadium dysplazji stawu biodrowego u psów. Operacja w tym przypadku jest niezbędna. Takie leczenie nie jest tanie, ale najbardziej skuteczne. W większości przypadków dzięki interwencji chirurgów pies zaczyna normalnie chodzić. Obecnie lekarze weterynarii mogą oferować trzy rodzaje operacji: artroplastykę, potrójną osteotomię i endoprotetykę. Wyjaśnijmy, jaka jest ich istota.

Artroplastyka

W takim przypadku głowa i szyja uda są usuwane (całkowicie lub częściowo). Taka operacja jest zalecana na 4. lub 5. etapie choroby, kiedy procesy stają się nieodwracalne, patologia stawów wchodzi w następną fazę - zapalenie kości i stawów.

Endoprotetyka

Podczas tej operacji wymień protezę. Nie ukryjemy, że jest to skomplikowana procedura zarówno w technice wykonania, jak i w rehabilitacji organizmu zwierzęcia. Istnieje ryzyko odrzucenia protezy. Jednak w przeważającej liczbie przypadków artroplastyka wykazuje doskonałe wyniki. Zwierzęta wracają do aktywnego życia, skaczą, biegają, nie odczuwają bólu podczas wysiłku fizycznego.

Podstawy dobrego odżywiania

  • Zagotuj buliony dla swojego zwierzaka. Płynny pokarm szybko nasyca, pobudza wydzielanie, jest łatwo trawiony.
  • Od pierwszych dni życia należy dodawać karmy z "chondroityną" i "glukozaminą" do rozwoju szczenięcia, aby zapobiec rozwojowi dysplazji.
  • Wybierz zbilansowaną żywność, wzbogaconą o niezbędne minerały, witaminy, probiotyki.
  • Odbiór gotowych mieszanek według wagi i wieku psa.

Profilaktyka dysplazji stawów biodrowych u psów

Choroba może rozwijać się na poziomie genów, a także z powodu niewłaściwego stylu życia i odżywiania. Poniżej przedstawimy główne środki zapobiegawcze, które pozwolą uniknąć rozwoju tej poważnej choroby:

  • Uważnie obserwuj zachowanie szczenięcia, szczególnie w pierwszych sześciu miesiącach jego życia, kiedy powstają jego szkielety, stawy i kości. U dużych psów procesy te często występują bardzo intensywnie.
  • Aby zapobiec regularnemu odwiedzaniu kliniki weterynaryjnej, zbadaj organizm zwierzęcia, monitoruj jego rozwój.
  • Nie nadużywaj białka w diecie zwierzęcia. Komponenty muszą być zrównoważone. Tłuszcze i białka, błonnik i węglowodany, witaminy i probiotyki, minerały, fosfor i wapń powinny być zawarte w codziennej diecie Twojego zwierzaka.
  • Otyłość jest jednym z głównych czynników prowokujących. Nadmierna waga znacznie zwiększa nacisk na stawy. Do półtora roku nie pozwalają na nadmierny wysiłek fizyczny i wyczerpujące treningi. Pełne wieczorne i poranne spacery wzmacniają mięśnie i nasycają ciało tlenem.

Podsumujmy

Jak pokonać tę straszną i podstępną chorobę? Trzeba wiedzieć o jego istnieniu i być moralnie gotowym na jego pojawienie się. Według weterynarzy, dysplazja często występuje u doskonale zdrowych zwierząt, które nie przejawiały żadnych patologii rozwojowych w ciągu pierwszych sześciu miesięcy życia. Im szybciej pies zostanie zdiagnozowany, tym większe prawdopodobieństwo gojenia.

Cechy i przyczyny choroby

Dysplazja stawów biodrowych była po raz pierwszy wyhodowana u psów i opisana w Stanach Zjednoczonych 60 lat temu, chociaż tę chorobę zdiagnozowano i leczono na ludziach przez długi czas. Następnie szwedzcy weterynarze wykazali, że choroba jest spowodowana czynnikami dziedzicznymi i najczęściej występuje u dużych psów. Chociaż wielkość zwierzęcia nie jest decydującym czynnikiem w rozwoju choroby, ponieważ nawet małe rasy, na przykład Chow Chow, również cierpią na dysplazję stawów biodrowych (DTS).

Obserwacje weterynarzy wykazały, że szczenięta rodzą się z normalnie rozwiniętymi stawami, które następnie przechodzą chorobę pod wpływem dziedzicznej predyspozycji. Jednocześnie u dużych ras choroba postępuje z dużą prędkością, ponieważ szybko przybierają na wadze, co jest obciążeniem dla słabych stawów. Choroba ta jest szczególnie niebezpieczna dla ras krótkowłosych.

Najczęściej występująca dysplazja stawów biodrowych (DTS) dotyczy owczarków niemieckich, Nowej Fundlandii, Bernardynów, Rottweilerów, psów, bokserów i angielskich buldogów. Charty są wolne od chorób. W 89% przypadków dysplazja dotyczy jednocześnie dwóch stawów biodrowych, 3,3% występuje w jednostronnym uszkodzeniu lewego stawu, 7,7% prawego stawu.

Dysplazja stawów biodrowych (HID) jest wadą w rozwoju stawu w okolicy jamy stawowej. Początkowo chorobę nazywano podwichnięciem głowy stawowej, ponieważ zwiększa ona przerwę między głową kości a jamą stawową. Kość jest luźna w stosunku do stawu, w wyniku czego występuje tarcie i zużycie głowy. Złącze zaczyna się deformować, spłaszczać.

Obecnie wszystkie odchylenia od normalnego powstawania stawu biodrowego u psów są objęte koncepcją dysplazji.

Dysplazja stawu biodrowego Pasterza

Ciężkie objawy choroby pojawiają się po 1-1,5 roku, po zakończeniu intensywnego wzrostu psa. Ale predyspozycje genetyczne nie mogą w stu procentach być impulsem do rozwoju choroby. Lekarze stwierdzili, że na rozwój choroby ma wpływ kombinacja dziedzicznych predyspozycji i wpływ czynników środowiskowych.

Jest ważny. Pożądane jest wykluczenie obecności predyspozycji do dysplazji już na etapie pozyskiwania szczenięcia. Przed zakupem należy sprawdzić dokumenty rodziców. Należy jednak pamiętać, że nawet dwa szczeniaki z tego samego miotu, które mają predyspozycje do choroby, po różnych warunkach życia, mogą mieć inny rozwój choroby.

Istnieją przyczyny, które powodują chorobę i przyczyniają się do jej rozwoju:

  • Niezrównoważone odżywianie. Nadmierna ilość mięsa przy braku warzyw, zbóż i owoców w diecie dość szybko prowadzi do bólu stawów.
  • Nadmiar w organizmie fosforu i wapnia. Ich nadmiar w żywności niekorzystnie wpływa na rozwój tkanki kostnej.
  • Otyłość. Nadmierna waga prowadzi do zwiększonego naprężenia stawów i zwiększa ich odkształcenie.
  • Ciężki wysiłek fizyczny.
  • Mobilność.
  • Urazy kończyn.

Cechy choroby

Дисплазия – неизлечимое заболевание, которое может привести к частичному или полному разрушению суставов у собаки. Problem polega na znacznym zwiększeniu szczeliny między głową a jamą przegubu stawowego, w wyniku czego zmniejsza się gęstość kości. Stałe tarcie i nadmierny nacisk prowadzą do zniszczenia tkanki kostnej, rozwarstwienia lub spłaszczenia stawów.

Ponieważ stawy biodrowe są poddawane największemu obciążeniu, gdy psy się poruszają, najczęściej dotyka ich dysplazja. Znacznie mniej powszechne uszkodzenie stawów łokciowych, aw rzadkich przypadkach - kolana.

Występuje 5 stopni rozwoju dysplazji u psów:

  • A - jest normą
  • B i C - są pewne zaburzenia, w których mogą wystąpić skręcenia,
  • D i E - występuje poważne uszkodzenie stawów.

Pojawienie się choroby jest możliwe, jeśli szczeniak ma predyspozycje genetyczne. W Rosji grupa ryzyka obejmuje przedstawicieli wszystkich dużych ras, ponieważ psy z dysplazją zaczęły stosunkowo niedawno pochodzić z hodowli. Najbardziej nieprzyjemne jest to, że jeśli istnieje predyspozycja, może rozwinąć się dysplazja, nawet jeśli szczeniak jest prawidłowo karmiony i poddawany normalnym obciążeniom.

Przyczyny

Wystąpienie choroby w obecności skłonności genetycznej może wywołać wiele różnych czynników, z których najczęstszymi są:

  1. Niedożywienie: niezrównoważona dieta (przewaga mięsa lub jego całkowita nieobecność, sucha karma niskiej jakości), wprowadzenie dużych ilości suplementów wapnia i fosforu, ciągłe przejadanie się i wynikająca z tego otyłość.
  2. Zaburzenia czynności motorycznych: nadmierne ćwiczenia, brak aktywności, urazy, siniaki i inne urazy kończyn.

Ryzyko wystąpienia dysplazji jest najwyższe u psów o dużej masie ciała, która jest znacznie wyższa niż w normie, która jednocześnie podlega zwiększonemu treningowi.

Objawy dysplazji u psów

Rozpoznanie procesów patologicznych w stawach za pomocą promieniowania rentgenowskiego może już być w połowie szczeniąt. Ale zauważenie jakichkolwiek zewnętrznych naruszeń w tym okresie jest prawie niemożliwe. Tylko z uwagą obserwuje się główne objawy dysplazji u psów:

  • lekką kulawiznę pojawiającą się na początku biegu lub po wysiłku,
  • sztywność po przebudzeniu, pragnienie "rozgrzania się" lub "rozejścia" po długim leżeniu,
  • niepodjęcie schodów w jednym lub w jednym z kierunków
  • powtarzające się pragnienie odpoczynku podczas chodzenia.

Bardzo ważne jest, aby zauważyć chorobę i rozpocząć leczenie tak szybko, jak to możliwe. Jeśli występuje co najmniej jeden z objawów, należy natychmiast skontaktować się z weterynarzem, ponieważ z wiekiem patologia będzie znacznie trudniejsza do wyleczenia. Co więcej, widoczne objawy dysplazji u psów pojawiają się zwykle tylko przez 1-1,5 roku, kiedy układ mięśniowo-szkieletowy jest w pełni uformowany. W tym przypadku urazy różnych stawów mają kilka charakterystycznych cech.

Dysplazja stawu biodrowego

Negatywne procesy w stawie biodrowym powodują naruszenie fizjologicznego położenia głowy kości udowej względem jamy stawowej. Cechami charakterystycznymi zachowania psa w takich urazach są stałe wsparcie na kończynach przednich, niechęć do wchodzenia po schodach, opuszczony zad, machanie do tyłu podczas chodzenia.

Pojawienie się objawów choroby zależy od wagi takich naruszeń:

  • z niewielką rozbieżnością objawy dysplazji stawów biodrowych u psów zazwyczaj nie pojawiają się wcale lub pojawiają się dopiero w starszym wieku,
  • ze znaczną rozbieżnością między tymi częściami stawu, oznaki choroby szybko stają się widoczne, nawet jeśli zapewnione są odpowiednie warunki dla szczenięcia.

Dysplazja stawu łokciowego

Jeśli choroba dotyka stawów łokciowych, obserwuje się inne objawy:

  • kulejąc na przednich kończynach,
  • brak łapy na komendę,
  • pojawienie się zgrubień lub dodatkowych fragmentów na stawie łokciowym,
  • wyciągnięcie łapy z poczucia guza,
  • niechęć do schodzenia po schodach.

Niektóre oznaki tego typu dysplazji zależą od szczególnej patologii, ponieważ kości stawu mogą się spłaszczać, powodując zwiększone tarcie, lub odwrotnie, zmniejszając się, tworząc nadmierną lukę.

Dysplazja stawu kolanowego

Zmiany w stawie kolanowym u psów są rzadkie i są zwykle spowodowane urazem lub nadmiernym obciążeniem kończyn tylnych. W takich przypadkach zmienia się pozycja kości stawowych według rodzaju podwichnięcia. Można to określić za pomocą następujących funkcji:

  • pojawienie się widocznej deformacji stawów kolanowych,
  • bolesne odczucia podczas odczuwania tych miejsc,
  • zauważalne utykanie na tylnych łapach.

Aby temu zapobiec, duży szczeniak rasowy musi mieć zapewnione odpowiednie warunki zatrzymania, z wyłączeniem możliwości obrażeń.

Metody diagnostyczne

Podczas wstępnej inspekcji psa na obecność dysplazji lekarz weterynarii przeprowadza kilka manipulacji:

  • ocenia poprawność ruchów ogólnych,
  • wyczuwanie stawu w celu wykrycia deformacji
  • wykonuje zgięcie kończyn górnych, aby określić, jak porusza się staw, a także zobaczyć reakcję zwierzęcia.

Następnie wyznacza się badanie rentgenowskie. Robiąc to, pies musi być pod znieczuleniem ogólnym, co pozwala określić położenie kości stawowych bez wsparcia mięśni. Jeśli zdjęcie rentgenowskie nie daje pełnego obrazu uszkodzenia, wykonuje się artroskopię - wprowadzenie mikroskopowej komory przez nakłucie tkanek. Takie badanie jest tak pouczające, jak to tylko możliwe, ale drogie i nie jest wykonywane we wszystkich klinikach.

Leczenie dysplazji u psów

Dysplazja u psów jest leczona lekami lub chirurgicznie. Wybór leczenia zależy od charakterystyki przebiegu choroby, indywidualnych cech organizmu i stanu zdrowia zwierzęcia. W większości przypadków leczenie dysplazji stawu łokciowego u psów można prowadzić zarówno metodami zachowawczymi, jak i interwencją chirurgiczną. Patologia stawów biodrowych jest zwykle usuwana tylko chirurgicznie.

Terapia zachowawcza

U psów z dysplazją leczenie lekami obejmuje przepisywanie leków kilku grupom o różnych skutkach:

  • chondroprotekcyjne - do regeneracji stawów,
  • przeciwskurczowe - w celu zmniejszenia bólu,
  • przeciwzapalne - w celu złagodzenia stanu zapalnego otaczających tkanek.

Suplementy diety z glukozaminą i chondroityną są również stosowane w celu przyspieszenia procesów regeneracyjnych w stawach. Wraz z przyjmowaniem leków i suplementów diety zwierzę jest przepisywane jako specjalna dieta do odchudzania przy równoczesnym stosowaniu kompleksów witaminowo-mineralnych.

Dobry efekt daje dodatkowe wykonywanie zabiegów fizjoterapeutycznych. Najpopularniejsze to:

  • parafina lub ozoceryt,
  • magnetoterapia i terapia laserowa,
  • masaż uszkodzonego stawu.

W okresie leczenia psa aktywność fizyczna nie jest wykluczona, ale powinna być umiarkowana - pływanie, lekkie bieganie, chodzenie.

Należy pamiętać, że zachowawcze leczenie dysplazji stawów biodrowych u psów przynosi tylko tymczasową poprawę - zespół bókowy jest eliminowany, a kulawizny eliminowane, ale zniszczone stawów stawowych nie są przywracane. Dlatego eksperci zalecają natychmiastowe przeprowadzenie korekty operacyjnej.

Chirurgia

Chirurgiczne leczenie dysplazji u psów ma na celu zmianę kształtu głowy kości udowej, tak aby pasowała do parametrów jamy stawowej. Złożoność operacji zależy od stopnia zaawansowania choroby. W przypadku drobnych naruszeń procedura może polegać jedynie na usunięciu małego kawałka chrząstki. W cięższych przypadkach wykonywane są następujące operacje:

  1. Endoprotetyka - całkowita wymiana stawu biodrowego za pomocą protezy tytanowej. Po okresie rehabilitacji pies będzie się poruszał normalnie bez żadnego dyskomfortu.
  2. Osteotomia - zmiana lokalizacji wyrostka stawowego i nadanie stawowi prawidłowego kształtu fizjologicznego. Operację można przeprowadzić tylko przy braku obciążającej dysplazji z zapaleniem stawów.
  3. Usunięcie szyi i głowy kości udowej - technika ta nie przewiduje implantacji jakichkolwiek implantów, ale wiąże się z bardzo długim okresem rekonwalescencji. Ale po wyzdrowieniu pies nie będzie miał objawów choroby, będzie mógł biegać i skakać bez ograniczeń.

Decyzję o sposobie leczenia operacyjnego podejmuje lekarz na podstawie rozpoznania i stanu zwierzęcia. Każda operacja na dysplazję jest bardzo delikatną pracą, którą może wykonać tylko chirurg z dużym doświadczeniem i głęboką wiedzą z zakresu anatomii. Dlatego niezwykle ważne jest znalezienie takiego specjalisty.

Zapobieganie chorobom

Istota działań zapobiegawczych mających na celu zapobieganie dysplazji u psów zależy od tego, na jakim etapie są one wymagane. Trzeba koniecznie pomyśleć o nieobecności choroby u szczenięcia jeszcze przed jej nabyciem. Wybierając dużego psa rasowego, musisz upewnić się, że jego rodzice zostali przebadani pod kątem dysplazji i wykazali negatywne wyniki (stopień A). Certyfikat jest dostarczony przez hodowcę wraz z innymi dokumentami. Chociaż nawet to nie da pełnej gwarancji, że w przyszłości choroba się nie ujawni.

Po prostu nie można określić dysplazji u szczenięcia poniżej 6 miesiąca życia (a czasem nawet u starszego). Ale jeśli pies ma predyspozycję, choroba z pewnością zadeklaruje się później. Dlatego dalsza profilaktyka to zminimalizowanie ryzyka jej wystąpienia lub rozwoju konsekwencji. Środki zapobiegawcze obejmują zrównoważoną dietę i odpowiednie ćwiczenia. Dzięki takiemu podejściu jest całkiem możliwe powstrzymanie rozwoju choroby, nawet jeśli proces patologiczny rozpoczął się w stawie szczeniąt.

Jeśli duży pies rasy zaczyna być karmiony od dzieciństwa, co prowadzi do szybkiego przyrostu masy ciała, a jednocześnie jest poddawany nadmiernemu treningowi, to wszystko to znacznie zwiększa obciążenie bolących stawów i może spowodować nieodwracalną szkodę dla zwierzęcia. Każdy pies wymaga uwagi i troski, zwłaszcza jeśli jest przedstawicielem dużej rasy, która jest narażona na choroby stawów. Musisz jednak wiedzieć, że dysplazja nie jest zdaniem. Możesz uratować swojego zwierzaka, jeśli zauważysz problem na czas i zapewnisz mu odpowiednie leczenie.

Możesz również zadać pytanie lekarzowi weterynarii personelu naszej strony, który odpowie na nie tak szybko jak to możliwe w polu komentarzy poniżej.

Objawy dysplazji stawów biodrowych u psów

Uważny właściciel natychmiast zadecyduje, że coś jest nie tak z jego zwierzakiem. Zmiana chodu i zaburzenie wyglądu psa wskazuje na rozwój patologii.

Następujące objawy mogą wskazywać na wady:

  • Kulając, poruszając się podczas chodzenia.
  • Nieprawidłowe pozycjonowanie łapy podczas biegu (odpychanie się od razu obiema nogami).
  • Sztywność ruchu.
  • Nieprawidłowa postawa podczas leżenia - tylne nogi obracają się w różnych kierunkach.
  • Asymetria ciała Pies przenosi masę ciała na przód ciała, podczas gdy miednica staje się wąska, jak mięśnie zaniku tylnych nóg.
  • Obrzęk stawów.
  • Ból przy dotykaniu łap.

Każdy z tych objawów powinien być powodem, aby udać się do weterynarza. Terminowa pomoc dla psa pomoże spowolnić lub całkowicie zatrzymać postęp choroby. Dysplazja, odkryta we wczesnym wieku, gdy kości wciąż się rozwijają, leczy znacznie szybciej.

Wyraźne kliniczne objawy DTS występują w różnym wieku i zależą od indywidualnych cech psa. W łagodnych przypadkach choroba objawia się tylko w pewnej słabości tylnych kończyn zwierzęcia, co nie wpływa na jej warunki pracy. Limping zaczyna się rozwijać wraz ze wzrostem wysiłku fizycznego. Pies odmawia wykonania niektórych poleceń, szybko zmęczony.

Diagnoza choroby

Dysplazja jest diagnozowana przez weterynarza po dokładnym zbadaniu psa i badaniu rentgenowskim. Lekarz bada stawy psa, ocenia ich ruchliwość, słucha skrzypienia lub tarcia podczas zginania i nieugięcia łapy. W większości przypadków doświadczony specjalista może dokonać wstępnej diagnozy na podstawie tych znaków.

Pies jest przydzielany do badania rentgenowskiego. Zdjęcie można wykonać dopiero po wprowadzeniu znieczulenia, ponieważ bez niego niemożliwe jest zapewnienie bezruchu zwierzęcia. Zdjęcie rentgenowskie pozwoli lekarzowi rozważyć umiejscowienie jamy stawowej i szyjki kości udowej, aby ustalić obecność deformacji.

Aby uzyskać obrazy o wysokiej jakości, należy przestrzegać następujących zasad:

  • Małe psy badane są dopiero po 1 roku, duże psy po 1,5 roku.
  • Każde zwierzę usuwa się dwukrotnie.
  • Obraz jest wykonywany w pozycji na plecach, z nogami rozciągniętymi równolegle.

Artroskopia - badanie mające na celu obiektywną ocenę stanu stawu i rozpoznanie dysplazji. Procedura jest endoskopowa. Po wprowadzeniu do miejsca połączenia przez małe przebicie miniaturowej komory, lekarz może zbadać strukturę chrząstki. Badanie to jest kosztowne i nie jest prowadzone we wszystkich klinikach.

Po badaniu lekarz określa kategorię dysplazji:

  • A - staw bez ciężkiej patologii.
  • B - predyspozycja do choroby.
  • C - początkowy etap choroby.
  • D - średnia dysplazja.
  • E jest ciężką postacią dysplazji.
Po badaniu lekarz określa kategorię.

Metody konserwatywne

Patologia stawu biodrowego jest podatna na leczenie farmakologiczne we wczesnych stadiach rozwoju. Ta technika ma na celu przywrócenie tkanek chrzęstnych, usunięcie obrzęków i bólu.

Leczenie dysplazji stawów biodrowych u psów, we wczesnych stadiach poddawanych leczeniu lekiem.

Leczenie zachowawcze opiera się na zastosowaniu:

  • Hondoprotectors - leki mające na celu przywrócenie tkanek chrzęstnych i stawowych (Adekvan, Glucosamine, Artra, Teraflex, Hyonat, Hondrolon, Mucosat, Pentosan). Leki są przepisywane w postaci kroplówek dożylnych, zastrzyków domięśniowych i zastrzyków do stawu. Leki przepisuje się w połączeniu lub oddzielnie.
  • Przeciwskurczowe usuwanie bolesnego cydru - No-shpa, Baralgin, Analgin.
  • Leki przeciwzapalne - Nimesulide, Rimadyl.
  • Kompleksy mineralne na bazie kompleksów chondroityny i glukozaminy - Omega-3, Omega-6.
  • Wraz z lekami kuracja jest przepisywana psu.

Najbardziej skuteczne są:

  • Terapia parafinowa.
  • Ozokeryt.
  • Terapia magnetyczna.
  • Laseroterapia.
  • Masaż

Metodologia operacyjna

Leczenie zachowawcze nie zawsze daje pożądany efekt w leczeniu dysplazji stawów biodrowych (DTS). Kiedy choroba osiąga końcowy etap, konieczna jest interwencja chirurgiczna. Czas trwania i złożoność operacji zależy od stanu połączenia. Czasami wystarczy usunąć niewielki wzrost chrząstki wewnątrz stawu.

Obrazowana artroplastyka stawu biodrowego u psów

Jeżeli złącze jest poważnie zdeformowane, stosuje się następujące rodzaje operacji:

  • Wycięcie szyi i głowy kości udowej. Operacja jest dość traumatyczna, a okres rekonwalescencji po niej może być długi. Po wycięciu staw jest całkowicie przywrócony, a zwierzę może poruszać się swobodnie, bez użycia żadnych protez.
  • Osteotomia - rozwarstwienie kości i korekta położenia dołu stawowego. Połączenie jest we właściwej pozycji. Operacja jest możliwa bez obciążonej postaci choroby.
  • Myoektomia - wycięcie mięśnia grzebienia podczas wzrostu szczenięcia. Praktyka pokazuje, że ta technika nie zapewnia całkowitego wyleczenia, ale może znacznie zmniejszyć kulawiznę i przywrócić funkcję motoryczną stawu. Wskazaniem do tego typu operacji jest nieskuteczność leczenia zachowawczego. Największy wpływ na miomektomię ma wiek psa w wieku od 6 do 12 miesięcy.
  • Resekcja artroplastyki - resekcja stawu w celu zmniejszenia bólu. Operacja ta zmniejsza kontakt głowy stawu z jamą stawową. Po operacji ruch tarcia głowy o zatrzymanie jamy ustnej pies przestaje odczuwać ból. Ten rodzaj zabiegu stosuje się w przypadku małych ras psów ważących do 20 kilogramów. Resekcja artroplastyki przeprowadzana jest w każdym wieku zwierzęcia.
  • Endoprotetyka Jest stosowany w ostatnim stadium dysplazji. Przód psa zastąpiono sztucznym ze stopu tytanu. Protetykę stosuje się, jeśli inne zabiegi chirurgiczne zawiodły lub nie mają znaczenia. Po ukończeniu kursu rehabilitacyjnego pies porusza się bezboleśnie i prowadzi normalne życie. Przeciwwskazaniem do endoprotetyki jest zanik mięśni, dlatego jeśli istnieją wskazania do zainstalowania protezy, należy ją wykonać jak najszybciej. Z ekonomicznego i funkcjonalnego punktu widzenia, zalecana jest instalacja protezy dla psów ważących więcej niż 30 kilogramów.

Opis choroby

Dysplazja - choroba, która powoduje deformację i zniszczenie stawowej, a następnie tkanki kostnej układu mięśniowo-szkieletowego. Неправильно сформированный сустав или же поврежденный в результате травмы, когда зазор между головкой и вертлужной впадиной оказывается слишком велик, при постоянном трении буквально «съедает» хрящевую ткань, взывая сильнейшие боли.Następnie proces wpływa na kość, ostatecznie pozbawiając psa możliwości pełnego poruszania się, prowadząc aktywny tryb życia.

To jest interesujące! Najczęściej choroba ta dotyka stawów biodrowych. To na nich największy ciężar kładzie się podczas biegania, skakania, kiedy zwierzę jest zmuszone do przesunięcia swojej masy do maksimum, aby zakończyć ruch.

Niektóre lub wszystkie stawów łokciowych są dotknięte rzadziej, co powoduje kulawizny na przednich łapach. Pies odmawia wykonania niektórych poleceń, na przykład "Daj mi łapę", "Dół" - podczas biegu na piętrze nie pozwala dotknąć dotkniętego miejsca. Możesz zauważyć chorobę i stan zapalny w miejscu zgięcia, pojawienie się zgrubienia.

Najbardziej narażone są "kolana", ale to nie sprawia, że ​​problem jest mniej znaczący. Dysplazja na tylnych łapach często pojawia się po upadku, uderzeniu, urazie kolana, dzięki czemu łapa może się podkręcić i zwichnąć. Self-joint, aby uniknąć konsekwencji, amator nie będzie działać, potrzebujesz pomocy specjalistów. Ale to nie gwarantuje całkowitego wyzdrowienia. Ból i kulawość mogą pojawić się ponownie w każdej chwili.

Zużyta chrząstka powinna zapobiegać kontaktowi kości i uszkodzeniom. Złuszczający, kostka zapada się, zmieniają się stawy, nie tylko oszpecając łapy, ale także wstrzymując ruch.

Jeśli choroba rozpocznie atak na jeszcze nie uformowane, rosnące ciało szczeniaka, patologie będą zauważalne szybko, będą miały wpływ nie tylko na stawy, ale także cały układ mięśniowo-szkieletowy. Zazwyczaj naruszenia wykrywane są w wieku 1,5 roku, kiedy pies zyskuje masę mięśniową, staje się trudniejszy, a zatem zwiększa się obciążenie łap.

To ważne! Im wcześniej wykryje się chorobę, tym łatwiej jest uratować zwierzę, aby dostosować schematy leczenia i zapobiegania zaostrzeń. Jeśli w "anamnezie" są pacjenci z "krewnymi dysplazji", najlepiej jest podać informacje o bezpiecznym przejściu testu na chorobę przez rodziców szczenięcia.

Jeśli podejrzewasz zaburzenie genetyczne, warto wykonać badanie rentgenowskie stawów, w którym łatwo jest wykryć dysplazję nawet w początkowej fazie.

Które psy są zagrożone

Duże, masywne psy, które mogą chronić właściciela, spędzać dużo czasu na świeżym powietrzu, towarzyszyć człowiekowi w bieganiu, chodzeniu, pieszych wędrówkach, pilnowaniu terytorium, są zawsze poszukiwane. Ale moda nie przechodzi na psy, których obowiązkiem jest bycie tylko towarzyszem, osoba zorientowana społecznie, zwykły przyjaciel ludzi w każdym wieku.

Niestety, właśnie takie psy cechuje dysplazja: retrieverów, labradorów, Bernardynów, Great Danes, Rottweilerów, Malamutów, Owczarek Środkowoazjatyckich i podobnych ras zwykle cierpiących z powodu zniszczenia stawów.

Wyjaśnia to rosnąca masa ciała, wzmożony wzrost i przyrost masy w momencie, gdy kości nie są wystarczająco silne, gdy istnieje duże ryzyko kontuzji i rozciągnięcia, gdy gra się zbyt aktywnie.

Objawy dysplazji u psów

Początkowo szczeniak nie jest zbyt chętny do wzięcia udziału w zabawie, bez której wczoraj nie mógł wyobrazić sobie życia, zmęczył się i poszedł spać, pokazując, że chce iść do domu, podczas spaceru, bał się zejść po schodach lub wspiąć się na nie. Od czasu do czasu wydaje się bezwładny, który może przejść po odpoczynku. Hodowcy psów z doświadczeniem zaczynają wydawać alarm już na tym etapie, spiesząc do weterynarzy.

Jeśli zwierzę ma prawie stałe utykanie, zaczyna przewracać się, jakby chwiejąc się, biegając, kładąc swoje łapy jest niezwykłe, próbując odepchnąć się od ziemi obiema tylnymi nogami, na przykład specjaliści powinni natychmiast się spieszyć. Nawet ten, kto pierwszy zrobił czworonożnego przyjaciela, zauważył te objawy.

Pies boli się poruszać, biegać, często kładzie się do łóżka, ciągnie i skręca łapy. W tym momencie plomby w obszarze stawów są już wyraźnie widoczne, zwierzę nie pozwala na ich dotykanie w celu kontroli. U dzieci z wczesnym rozwojem choroby staje się bardzo zauważalna asymetria, nietypowa rasa. Po pokonaniu stawu biodrowego lub stawu kolanowego szczeniak przenosi ładunek na przednie łapy, dzięki czemu stają się bardziej masywne, lepiej rozwinięte.

To ważne! Po zauważeniu niektórych z tych objawów podstępnej choroby, musisz pokazać zwierzę weterynarzowi, aby go zbadać. Pomoże to ustalić, która stal ma dysplazję, jak i jak możesz pomóc swojemu psu w normalnym życiu.

W tym przypadku mięśnie tylnej części ciała ulegają atrofii. Nie tylko sprawdzając, ale nawet głaszcząc psa, można znaleźć pieczęcie w stawach. Bolesność powoduje, że pies ucieka przed próbą ogłuszenia go i może wywołać agresję.

Metody diagnostyczne

Nie tylko dobry specjalista w leczeniu zwierząt, ale także doświadczony hodowca psów, hodowca dużych ras psów nie będzie miał trudności w diagnozowaniu dysplazji podczas badania. Nawet fakt, że zwierzak nie lubi być ściskany na kroczku, powinien być ostrzeżony. Ponadto dotknięty obszar jest łatwo wyczuwalny, zaogniony lub zagęszczony, z już nagromadzoną tkanką.

Gdy łapa jest zgięta, słychać charakterystyczny dźwięk: kliknięcie, chrupnięcie, czasami można wyczuć tarcie głowy stawu na kości. To są pierwsze objawy, które mogą nie oznaczać choroby, ale mówią o jej wczesnym początku, podatności na dysplazję.

Weterynarz będzie musiał zrobić prześwietlenie chorego miejsca, aby zobaczyć, jak daleko choroba minęła. Aby to zrobić, prawie zawsze podaje się zastrzyk, który znieczula i zapobiega ich przemieszczaniu się (znieczulenie, znieczulenie). W końcu nie można zmusić szczenięcia czy psa nastolatka do spokojnego leżenia, gdy jest tak wielu nieznajomych, przedmiotów wokół, a sytuacja wygląda groźnie.

Właściciel musi być przygotowany na tę procedurę, aby uspokoić przyjaciela, pokazać, że jest bezpieczny, a ten, któremu ufa, nie pozostawi go samego. Lewa, kaganiec to obowiązkowe warunki do odwiedzenia kliniki, niektóre zwierzęta reagują bardzo agresywnie na białe płaszcze po pierwszym szczepieniu, więc nie powinieneś zapominać o elementarnych środkach bezpieczeństwa pośród wszystkich niepokojów.

Bolesna, wymagająca znieczulenia procedura jest poddawana psu, aby zobaczyć, jak wpływa na tkankę od wewnątrz. Nazywa się artroskopia: miniaturowy aparat fotograficzny, endoskop, jest wprowadzany do stawu przez nakłucie. Możesz więc uzyskać bardzo obiektywny obraz zmiany chorobowej z dysplazją. Sprzęt do takiej procedury jest dostępny tylko w dużych klinikach, więc robią to z daleka.

Litera "A" w diagnozie będzie oznaczać całkowite dobre samopoczucie, to znaczy, że tkanka nie zostanie naruszona.

"B" w werdykcie oznacza predyspozycje do zmian patologicznych, a to oznacza zwiększoną uwagę na zwierzaka, ciągłe kontrole, przestrzeganie zaleconego trybu życia i diety w celu zatrzymania tego procesu.

To ważne! Koszt usługi jest wysoki, ale wyniki nie wywołają najmniejszych wątpliwości.

Jeśli weterynarz pisze literę "C" - dysplazja już podjęła przyczynę, stawy są dotknięte, ale proces może być pod kontrolą.

"D" - choroba postępuje, konieczne jest leczenie psa w celu złagodzenia jego stanu, powrotu zdolności do normalnego poruszania się, a następnie ciągłego angażowania się w profilaktykę, aby nie doszło do nawrotu.

Litera "E" oznacza poważne uszkodzenie tkanki stawowej, może być jedynie leczeniem podtrzymującym.

Poważny stan psa jest najczęściej spowodowany złym stanem zdrowia lub niechęcią właścicieli, aby mieć oko na zwierzaka, na który muszą się uważać. Choroba niezauważona, odmowa pomocy weterynarza, niewłaściwa dieta, brak właściwej opieki oraz warunki do prawidłowego wzrostu i rozwoju przyczyniają się do bardzo szybkiego, agresywnego przebiegu choroby o podłożu genetycznym.

Leczenie dysplazji stawów u psów

Wielu właścicieli psów boi się, że nie da się wyleczyć dysplazji. Odmawiają szczeniaka, który ma chorobę, czasami po prostu wyrzucają go na ulicę i skazują na włóczęgostwo i szybką śmierć.

Ale nawet patologię widoczną we wczesnym wieku można i należy leczyć. Jeśli zignorujesz kulawiznę, bolesność łap, częste zmiany nastroju u szczeniaka i jego niezbyt aktywne zachowanie, przez 6 miesięcy może on być po prostu sparaliżowany, każdy ruch spowoduje mu ból. A ze zwiększonym przyrostem masy ciała (zwierzę pozostaje duże, rośnie aktywnie, je z apetytem i nie może wydawać kalorii) jest zagrożone śmiercią z powodu otyłości i powiązanych problemów.

Zarówno młode jak i dorosłe psy są zazwyczaj leczone zachowawczo.. Terapię prowadzą wyłącznie lekarze weterynarii, zbierając leki, fizjoterapię, rozwijając niezbędne zespoły żywieniowe i szkoleniowe. Często wymagany jest zastrzyk z lekami, które łagodzą stany zapalne i ból (chondroprotektory).

Z każdym stopniem dysplazji dobry efekt jest widoczny dzięki fizjoterapii i łagodnemu treningowi z dobrze regulowanym obciążeniem. Nie możesz pozwolić, by pies przestał się poruszać, będzie to jeszcze bardziej szkodliwe dla zdrowia. Jogging obok właściciela, małe biegi na płaskim terenie, gry w piłkę, pływanie i pływanie pomogą w normalnym rozwoju mięśni, zatrzymać zapalenie kości i stawów.

To ważne! Weterynarze na pewno powiedzą, co iw jakiej ilości suplementy powinny być zawarte w diecie. Istnieje wiele witamin, które mogą mieć pozytywny wpływ na stan tkanki kostnej.

Oprócz leczenia zachowawczego oferowane jest również leczenie chirurgiczne, ale sztuczny staw jest bardzo drogi, nie każdy właściciel psa może sobie pozwolić na tak kosztowną operację. Ponadto, ta metoda ma zastosowanie tylko w przypadkach, gdy zwierzę jest już w pełni uformowane, ta metoda nie będzie działać dla młodych psów.

Dysplazja to choroba przewlekła, brak leku, żadna operacja nie może całkowicie wyleczyć zwierzęcia. Dlatego powinieneś zrobić wszystko, co możliwe, aby choroba nie zaczęła się rozwijać. Jeśli zostanie ujawniony, warto stosować się do zaleceń lekarzy, dążąc do długotrwałej i stabilnej remisji.

Przyczyny dysplazji stawów biodrowych, stawów łokciowych

Dysplazja stawów u zwierząt jest dziedziczną chorobą układu mięśniowo-szkieletowego, która objawia się jako naruszenie zgodności między powierzchniami stawowymi, powodując dyslokację lub artrozję w stawie. W praktyce weterynaryjnej najczęściej obserwuje się staw biodrowy, ponieważ jest to główny ciężar, który na niego spada. Mniej powszechne u zwierząt jest dysplazja stawu łokciowego.

Wśród przyczyn prowokujących do rozwoju patologii układu mięśniowo-szkieletowego u psów, doświadczeni hodowcy psów i weterynarze zwracają uwagę na:

    • Dziedziczna predyspozycja W 85% przypadków dysplazji stawów u psa-producenta, błędny gen jest przenoszony na potomstwo.
    • Nietypowo skompilowany tryb ładowania dla młodych zwierząt. Wielu niedoświadczonych hodowców przytłacza niedojrzały organizm w wieku półtora roku z nadmiernym wysiłkiem fizycznym. Idąc z okazji nadaktywności szczeniąt, właściciele nie zawsze potrafią kompetentnie dawkować swoją aktywność ruchową.

Prowadzi to do tego, że tkanki kostne nie nadążają za rozwojem układu mięśniowego, co prowadzi do naruszenia kongruencji powierzchni stawowej. Najczęściej problem taki napotykają właściciele dużych ras - bullmastifów, psów, św. Bernardynów.

    • Jednak zdaniem specjalistów weterynarii, nie tylko niezrównoważony wysiłek fizyczny może prowadzić do dysplazji stawu biodrowego u czworonożnych przyjaciół, ale także hipodynamia. Siedzący tryb życia, ciągłe utrzymywanie psa w wolierze prowadzi do zmiany struktury tkanki łącznej, co negatywnie wpływa na zdrowie stawów.

Zwierzątka z nadwagą dają dodatkowy ładunek na aparat podtrzymujący, który wywołuje dysplazję.

    • Błąd żywieniowy - Jedna z głównych przyczyn rozwoju patologii u psów wszystkich ras. Co do zasady, brak równowagi spowodowany jest brakiem równowagi składników odżywczych w wieku szczenięcym, gdy rosnące ciało konsumuje składniki białkowe, witaminy i minerały w trybie rozszerzonym.

Niedobór w diecie witaminy D, wapnia, magnezu, niezbędnych aminokwasów prowadzi do naruszenia metabolizmu mineralnego w kościach i tkance łącznej, co wywołuje uszkodzenia stawów. Patologia układu mięśniowo-szkieletowego często prowadzi do nadmiernej zawartości w diecie fosforu.

  • Urazy. Często jest to mechaniczne uszkodzenie stawu biodrowego, stawu łokciowego, który jest mechanizmem spustowym dla naruszenia fizjologicznej zgodności między powierzchniami stawowymi. Rozciąganie podczas biegania, nieudane skoki, chodzenie po lodzie i śliska podłoga w pokoju, obrażenia po uderzeniu w pojazd mogą prowadzić do rozwoju dysplazji.

Najczęściej choroba atakuje oficjalne rasy psów. Eksperci weterynaryjni zauważają, że owczarki niemieckie i wschodnioeuropejskie, aportery, labradory i buldogi są w dużej mierze uzależnione od tej choroby. Morfologiczne linie ras - bullmastiffy, Bernardyny, dog niemiecki, są również podatne na genetycznie dziedziczną chorobę.

A tu więcej o znakach i leczeniu zwichnięcia psa.

Objawy patologii u psów

Właściciel zauważy pierwsze zmiany w pracy lokomotorycznej zwierzęcia nie wcześniej niż 4 miesiące. U szczeniąt patologię na biodrze lub łokciu można wykryć jedynie za pomocą badania rentgenowskiego.

Nasilenie objawów dysplazji stawu biodrowego u psa i wybór metody leczenia zależy od stadium procesu patologicznego. Zgodnie z przyjętą klasyfikacją naruszenia w stawie biodrowym mogą wynosić 5 stopni, a łokieć - 4 stopnie.

Objawy mogą być wykryte przez właściciela już w łagodnej fazie choroby (zgodnie z etapem klasyfikacji C). W fazie D i E patologia w dopuszczalnych granicach i ze znacznym stopniem zniszczenia stawu staje się oczywista.

Specjaliści weterynarii zalecają zwrócenie uwagi na następujące objawy choroby podstępnej:

  • Kołysanie kończyny. Naruszenie zdolności podtrzymującej staw rozwija się stopniowo, więc właściciel może nie zauważyć od razu objawów lub nie nadać mu żadnego znaczenia, po stwierdzeniu, że pies wylądował źle po skoku.
  • Zmniejszona aktywność fizyczna. Pies unika gier, ćwiczeń, skoków, niechętnie biegnie. Podczas długiego spaceru zwierzę często zatrzymuje się, nie chce iść dalej.

  • Chory pies często leży na boku. Zobaczyć psa leżącego na brzuchu z tą patologią jest prawie niemożliwe.
  • Kiedy pacjent idzie, następuje ruch tylnej części. Chód niepewny.
  • Po spaniu i odpoczynku pies jest trudny do wstania.
  • Po zmuszeniu do biegu właściciel może obserwować usunięcie tylnych kończyn, które przypomina bieg królika.
  • W przypadku wystąpienia poważnych zmian w strukturze stawu, zwierzę przestaje skakać, prawie nie wchodzi po schodach.

  • Całe ciało chorego psa zaczyna wyglądać nieharmonijnie ze względu na postępujące zanikowe zdarzenia w okolicy biodra, mostek staje się mocniejszy.
  • Po dokładnym zbadaniu, właściciel może wykryć wyraźne zanikanie tkanki mięśniowej uda.

Brak niezbędnego leczenia z czasem prowadzi do całkowitej utraty aktywności ruchowej czworonożnego członka rodziny.

Zobacz film na temat przyczyn i objawów dysplazji stawu biodrowego u psów:

Diagnostyka stanu

Zewnętrzne badanie konfiguracji chorego stawu, ocena chodu oraz identyfikacja charakterystyki ustawienia kończyn pomaga podejrzewać specjalistę weterynarii o zjawisko dysplazji. W badaniu palpacyjnym, wykonywanym zwykle pod znieczuleniem zwierzęcym, stwierdza się dystrofię mięśniową. Podczas porwania kończyn specjalista weterynarii rozpozna zwichnięcie stawu biodrowego, deformację i przemieszczenie panewki stawu biodrowego.

Główną metodą diagnozowania zaburzeń układu mięśniowo-szkieletowego w medycynie weterynaryjnej jest badanie rentgenowskie. Oprócz potwierdzenia dyslokacji, specjalista znajdzie również zmiany dysplastyczne panewki, przesunięcie głowy kości udowej. Metoda pozwala określić poziom asymetrii stawu, aby określić jego wpływ na funkcję rdzenia kręgowego zwierzęcia.

Ciężka dysplazja stawów biodrowych u psów

Rentgen jest wymagany w 2 projekcjach. Początkowo zwierzę umieszcza się na grzbiecie, a kończyny tylne są ciągnięte równolegle do siebie. Następnie przeprowadź badanie w pozycji leżącej na plecach. Kończyny w tym samym czasie wyginają się w stawach kolanowych i prowadzą do ciała. Przed zwierzęciem znieczulić i unieruchomić.

Rzetelność wyników i wybór metod leczenia dysplazji stawów u psów zależy od tego, jak nieruchliwy będzie pies podczas manipulacji. Zgodnie z analizą zdjęć rentgenowskich specjalista wyciąga wnioski na temat stadium procesu patologicznego.

Przydatne wideo

Zobacz film o rozpoznaniu i leczeniu dysplazji stawów u psów:

Objawy zwichnięcia stawów u psów: odmowa stąpania po obolałej kończynie, gdy przednia łapa jest uszkodzona, zwierzę wciska ją pod siebie.. Patologię należy odróżnić od dysplazji stawów biodrowych powszechnych u dużych ras. Szczęki. Z urazem głowy, zbyt dużym otwarciem ust.

. позвоночника, дисплазии тазобедренного сустава, артрозах. . патологиях позвонков, при растяжении связок, вывихе суставов, переломах костей. . О том, как проводить массаж у собак при проблемах с позвоночником, смотрите в этом видео: Массаж ради спасения – непрямой сердца.

Jeśli pies boi się chodzić, to po prostu przezwyciężyć ten strach nie zadziała. Najpierw musisz ustalić przyczynę. Na przykład, jeśli nagle przeraziły ją ostre dźwięki innych psów, albo boi się wyjść wieczorem wieczorem, wtedy będą podejścia.

Pin
Send
Share
Send
Send

zoo-club-org